سرما خوردگی در اطفال

افزودن به پسندها

توضیحات

 

سرماخوردگی یک مشکل حادِ خود محدود شونده در دستگاه تنفس فوقانی است که علائم آن شامل درجات مختلفی از عطسه، احتقان بینی و ترشحات بینی (رینوره[1])، گلودرد، سرفه، تب با درجه پایین، سردرد و ناخوشی است.

آموزش مراقبین

سرما خوردگی یک بیماری ویروسی خفیف و خود محدود شونده است، معمولاً به علت رینوویروس[2] ها ایجاد می شود. آموزش مراقبین کودک مهم ترین بخش درمان است و توسط راهنماهای بالینی[3] توصیه شده است.

درمان ضد ویروسی برای ویروس های ایجاد کننده سرما خوردگی موجود نیست. و تنها در موارد آنفولانزای ویروسی می توان از داروهای ضد ویروس مناسب استفاده کرد.

دوره درمان قابل انتظار

در نوزادان و اطفال کوچک علائم سرما خوردگی معمولاً بعد از 2 تا 3 روز از شروع بیماری به پیک رسیده و به تدریج طی 10 تا 14 روز بهبود می یابد. سرفه در برخی کودکان آخرین علامتی است که به درمان پاسخ می دهد اما نهایتاً طی 3 تا 4 هفته برطرف می شود. در کودکان بزرگ تر و نوجوانان علائم معمولاً طی 5 تا 7 روز برطرف می شود (در بیمارانی که مشکلات زمینه ای ریه دارند یا سیگار می کشند بیشتر طول می کشد).

اندیکاسیون ارزیابی مجدد

ارزیابی مجدد ممکن است در صورت بدتر شدن علائم (به طور مثال سختی در نفس کشیدن یا بلع، تب بالا) یا طولانی شدن بیش از زمان مورد انتظار صورت پذیرد. بدتر شدن علائم یا پایداری علائم (مثلاً سرفه طول کشیده) ممکن است نشان دهنده وجود عارضه دار شدن بیماری یا تشخیصی جز سرما خوردگی باشد (مثلاً سینوزیت حاد باکتریال، پنومونی، سیاه سرفه).

درمان حمایتی

به طور کلی توصیه به استفاده از یکی یا ترکیبی از مداخلات زیر به عنوان خط اول درمان سرما خوردگی می شود:

(هر چند بسیاری از این مداخلات در کارآزمایی های تصادفی[4] مورد مطالعه قرار نگرفته اند، نسبتاً ارزان بوده و احتمالاً آسیب رسان نیستند.)

حفظ هیدارتاسیون کافی: حفظ هیدراتاسیون کافی به رقیق شدن ترشحات و نرم کردن مخاطات تنفسی کمک می کند.

بلع مایعات گرم: مایعات گرم نظیر چای یا سوپ مرغ ممکن است به نرم کردن مخاطات تنفسی کمک کند و جریان مخاط بینی را بهبود بخشد. احتمالاً این اثر با استشاق بخور نیز صورت گیرد. نرم شدن ترشحات تنفسی به حذف راحتتر آن ها کمک می کند. مایعات گرم بهتر است متناسب با سن نوزاد یا کودک باشد.

سالین موضعی: سالین موضعی ارزان بوده و ممکن است سودمند باشد. همچنین احتمالاً آسیب رسان نیست و روند درمان را مختل نمی کند. استفاده از سالین موضعی در حفرات بینی به طور موقت ترشحات آزار دهنده بینی را برداشت و کلیرانس موکوسیلیاری را بهبود می بخشد، منجر به انقباض عروق شده و اثرات ضداحتقانی دارد. عوارض ممکن است شامل تحریک مخاطات و خونریزی بینی باشد.

در نوزادان، سالین موضعی را می توان با قطره چکان در حفرات بینی نوزاد ریخت. در کودکان بزرگتر می توان از اسپری نازال[5] (داخل بینی) سالین یا شست و شو با سالین استفاده کرد. لازم به ذکر است که سالین مورد استفاده برای شست و شو باید به شکل استریل باشد زیرا مواردی از انسفالیت آمیبی به دنبال استفاده از سالین تهیه شده از آب شیر گزارش شده است.

یک مرور نظام مند[6] از 5 کارآزمایی بالینی تصادفی شده نتیجه گرفته است که شست و شو با سالین می تواند در بهبود علائم عفونت های سیستم تنفسی فوقانی موثر باشد. مصرف دیگر درمان ها را کاهش داده، موجب کاهش عود علائم شده و روزهای غیبت از مدرسه را کاهش داده است.

هوای مرطوب: استفاده از بخور سرد یا تهویه هوا ممکن است رطوبت هوا را افزایش داده و ترشحات بینی را شل کند. البته این درمان به خوبی مطالعه نشده است. به مراقبین توضیح داده شود که دستگاه بخور بر اساس توصیه های سازنده باید بعد از هر بار استفاده تمیز شده تا ریسک عفونت و آسیب استنشاقی را کاهش دهد.

توصیه به استقاده از بخور گرم به عنوان یک درمان در اطفال مبتلا به سرما خوردگی نمی شود. زیرا بخور گرم موجب کاهش علائم نشده و ممکن است منجر به سوختگی شود.

سازمان بهداشت جهانی استفاده از بخور سرد یا گرم را در مدیریت سرفه یا سرما خوردگی توصیه نمی کند.

داروهای بدون نسخه

فرآورده های بدون نسخه جهت تسکین علامتی سرما خوردگی در اطفال شامل آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، ضد سرفه ها، خلط آورها، موکولیتیک ها، ضد درد/ ضدتب و ترکیبی از این داروها است.

اطفال زیر 6 سال: به جز ضد درد/ضد تب ها، از تجویز سایر فرآورده های بدون نسخه در این گروه از اطفال اجتناب شود.

اطفال 6 تا 12 سال: به جز ضد درد/ضد تب ها، توصیه می شود از تجویز سایر فرآورده های بدون نسخه در این گروه از اطفال استفاده نشود.

اطفال بالای 12 سال: ضد احتقان های بدون نسخه ممکن است موجب تسکین علامت های نازال در این دسته از اطفال شود.

در کارآزمایی های تصادفی شده، مرورهای نظام مند و متاآنالیزها داروهای بدون نسخه در اطفال اثری بیش از پلاسبو نداشته و ممکن است منجر به بروز عوارض جانبی جدی شوند. کشنده در اطفال زیر 2 سال مصرف داروهای سرفه و سرما خوردگی ممکن است با اوردوز همراه باشند. داروهای بدون نسخه به دلیل تغییرات متابولیسم، کلیرانس و اثرات دارویی بر اساس سن احتمال بروز اثرات سمی شدت یافته را دارند. تعیین دوز ایمن در اطفال انجام نشده است.

در صورتی که والدین کودک ترجیح به استفاده از فرآورده بدون نسخه برای سرما خوردگی در کودکان بالای 6 سال دارند، بهتر است استفاده از دارو برای آزار دهنده ترین علامت با دوز، نگهداری و تجویز مناسب در نظر گرفته شود. به عنوان مثال معکوس کردن داروی داخل بینی به جای صاف نگه داشتن آن ممکن است باعث افزایش دوز به مقدار 20 تا 30 برابر مقدار توصیه شده، شود. همانند تمامی داروها، فرآورده های بدون نسخه سرما خوردگی و سرفه بهتر است دور از دسترس اطفال نگهداری شوند. اطلاعات به دست آمده از مطالعات نظارتی[7] نشان داده است که تقریباً دو سوم عوارض جانبی وابسته به فرآورده های بدون نسخه در اطفال زیر 12 سال به دلیل بلع نظارت نشده اتفاقی دارو رخ داده است.

درمان علامتی

علائم سرما خوردگی نیاز به درمان ندارند مگر اینکه کودک یا خانواده را آزرده کند مثلاً موجب اختلال در خواب، تداخل در نوشیدن و ایجاد آزردگی شود. درمان علامتی همراه با مزایا و معایبی است که به ویژه در اطفال کوچک اهمیت دارد:

آزردگی ناشی از تب: آزردگی ناشی از تب در روزهای اول سرما خوردگی را می توان با استامینوفن (در کودکان بالای 3 ماه) یا ایبوپروفن (در کودکان بالای 6 ماه) استفاده شود.

وقتی فرآورده های ضد تب/ ضد درد در نظر گرفته می شوند، مهم است که کادر درمان از احتمال اور دوز به دلیل مصرف اجزای مشابه در فرآورده های مختلف مثلاً استامینوفن آگاه باشند.

علائم نازال: علائم نازال شامل رینیت و احتقان/انسداد بینی است. انسداد بینی می تواند در نوشیدن اختلال ایجاد کرده و ممکن است آزار دهنده ترین علامت در نوزادان و اطفال کوچک باشد.

برای درمان خط اول علائم آزارنده نازال، استفاده از مداخلات حمایتی نظیر ساکشن ترشحات بینی، قطره نازال سالین، شست و شو، هیدراتاسیون کافی و بخور سرد توصیه می شود و نسبت به داروهای بدون نسخه و درمان های موضعی آروماتیک ارجح است. هرچند اثربخشی مداخلات حمایتی در کارآزمایی های بالینی نشانه داده نشده است، سرما خوردگی یک مشکل خود محدوده شونده است و مداخلات حمایتی ایمن و ارزان است.

مداخلات خط دوم درمان برای علائم آزارنده نازال که با درمان حمایتی بهبود نیافته است، بر اساس سن متفاوت است:

سن زیر 6 سال: برای اطفال زیر 6 سال با علائم آزارنده بینی که علی رغم مداخلات حمایتی ادامه می یابد، افزایش فرکانس ساکشن ترشحات بینی، اسپری یا شست و شو توصیه می شود. استفاده از داروهای بدون نسخه در اطفال زیر 6 سال برای علائم بینی توصیه نمی شود. مزایای این درمان ها اثبات نشده است و می تواند با ریسک همراه باشد.

اسپری نازال ایپراتروپیوم 0.06 درصد برای اطفال بالای 5 سال قابل مصرف است و ممکن است در مواردی تجویز شود. دو پاف در هر سوراخ بینی سه بار در روز به مدت 4 روز تجویز شود.

اطفال 6 تا 12 سال:

برای کودکان 6 تا 12 ساله با علائم نازال آزار دهنده که به مداخلات حمایتی جواب نمی دهد، به طور کلی افزایش فرکانس ساکشن ترشحات بینی، اسپری، یا شست و شو نسبت به سایر مداخلات توصیه می شود. عدم استفاده از ضد احتقان ها یا ترکیب ضد احتقان/آنتی هیستامین توصیه می شود. اسپری بینی ایپراتروپیوم ممکن است در برخی از موارد در نظر گرفته شود.

رژیم درمانی بر اساس سن متفاوت است:

6 تا 11 سال: اسپری نازال ایپراتروپیوم 0.06 درصد دو پاف در هر سوراخ بینی سه بار در روز به مدت 4 روز تجویز شود.

بالای 12 سال: اسپری نازال ایپراتروپیوم 0.06 درصد دو پاف در هر سوراخ بینی سه تا چهار بار در روز به مدت 4 روز تجویز شود.

در یک مرور نظام مند اسپری ایپراتروپیوم نازال نسبت به پلاسبو در اطفال بالای 5 سال، در کاهش علامتی ترشحات بینی نقش داشته اما در رفع احتقان بینی موثر نبوده است. عوارض شامل خونریزی بینی، خشکی بینی و خشکی دهان است و خدوداً دو تا چهار برابر بیش از بالغین گزارش شده است.

بالای 12 سال: برای اطفال بالای 12 سال با علائم نازال آزارنده که به مداخلات حمایتی پاسخ کافی نداده اند، استفاده از ضد احتقان های بدون نسخه (خوراکی یا موضعی) یا اسپری نازال ایپراتروپیوم توصیه می شود.

ضداحتقان (موضعی یا خوراکی) موجب انقباض عروق مخاط بینی می شوند.

استفاده از سودوافدرین خوراکی نسبت به فنیل افرین و دیگر فرآورده های بدون نسخه ضد احتقان بینی ترجیح داده می شود. عوارض ضد احتقان های بینی شامل تاکی کاردی، افزایش فشار دیاستولیک و تپش قلب می باشد.

ضد احتقان های موضعی نظیر اکسی متازولین، زایلومتازولین و فنیل افرین به طور معمول استفاده می شوند. عوارض ضد احتقان های بینی شامل خونریزی بنی و خشکی مخاط بینی است. ضداحتقان های موضعی بهتر است تنها به مدت دو تا سه روز استفاده شود زیرا استفاده طولانی مدت ممکن است موجب تشدید احتقان بینی بعد از قطع دارو شود.

هیچ مطالعه ای در مقایسه مستقیم ضد احتقان های موضعی و خوراکی وجود ندارد. در کارآزمایی های تصادفی شده در بالغین سودوافدرین خوراکی موثرتر از فنیل افرین یا پلاسبو در کاهش احتقان بینی بوده است. و تفاوتی بین فنیل افرین و پلاسبو مشاهده نشده است.

در صورتی که با وجود استفاده از خطوط دوم مداخلات، علائم نازال در اطفال طولانی شده یا بدتر شد احتمالاً تشخیصی به جز سرماخوردگی مطرح است.

سرفه

سرفه ممکن است خواب، عملکرد در مدرسه و توانایی بازی کردن کودک را تحت تاثیر قرار دهد و همچنین موجب اختلال در خواب سایر اعضای خانواده و مزاحمت در مدرسه شود.

هر چند والدین معمولاً به دنبال درمانی برای سرکوب سرفه هستند، باید در نظر داشته باشند که سرفه موجب پاک کردن ترشحات از مجاری تنفسی شده و سرکوب آن ممکن است موجب باقی ماندن ترشحات شده که می تواند موجب انسداد آسیب رسان مجاری هوایی شود.

توصیه می شود که تحریک مجاری تنفسی ناشی از سرفه با مصرف مایعات خوراکی، مایعات گرم نظیر چای و سوپ مرغ، عسل (در اطفال بالای یک سال)، یا آب نبات های ضد سرفه (lozenges) (در اطفالی که در ریسک آسپیراسیون نیستند) به جای ضدسرفه، آنتی هیستامین، خلط آورها و موکولیتیک های نسخه ای یا بدون نسخه بهبود یابد. مایعات، عسل، آب نبات ضد سرفه ارزان بوده و احتمالاً بی خطر هستند. البته ممکن است تنها اثر پلاسبو داشته باشند.

عسل: استفاده از عسل به عنوان یک گزینه درمانی برای درمان سرفه در اطفال بالای یک سال مبتلا به سرما خوردگی در نظر گرفته می شود. 2.5 تا 5 میلی لیتر عسل می تواند به صورت مستقیم یا ترقیق شده در چای یا آب میوه مصرف شود. عسل اثر متوسطی بر سرفه شبانه داشته و در کودکان بالای یک سال خطری ندارد. به دلیل ریسک بوتولیسم از مصرف عسل در اطفال زیر یک سال خود داری شود.

طبق مطالعات تصادفی شده و توصیه WHO، AAP و ACCP مصرف عسل در اطفال بالای یک سال توصیه شده و موثرتر از پلاسبو بوده است.

آب نبات ضد سرفه:

در اطفالی که در معرض خطر آسپیراسیون نیستند می تواند مورد استفاده قرار گیرد. هر چند مطالعاتی در این زمینه وجود ندارد اما این فرآورده ها احتمالاً بدون ضرر هستند. از نظر AAP این آب نبات ها می تواند در اطفال بالاتر از 6 سال مورد استفاده قرار گیرد.

استفاده از کدئین و دیگر فرآورده های ضد سرفه (مثلاً دکسترومتورفان) برای درمان سرفه مرتبط با سرما خوردگی در اطفال توصیه نمی شود. عوارض کدئین در اطفال شامل خواب آلودگی، سرکوب تنفسی و حتی مرگ بوده است. عوارض جانبی دکسترومتورفان شامل تغییرات رفتاری و سرکوب تنفسی است.

از نظر AAP[8] مصرف کدئین و فرآورده های حاوی دکسترومتورفان در درمان سرفه ناشی از عفونت های دستگاه تنفس فوقانی به دلیل نبود مطالعات نشاندهنده اثربخشی و ایمنی توصیه نمی شود. سازمان [9]FDA امریکا مصرف کدئین و هیدروکدون و فرآورده های شامل آن را در سرما خوردگی و سرفه در اطفال زیر 18 سال توصیه نمی کند. EMA[10]مصرف این فرآورده ها را در اطفال زیر 12 سال و بین 12 تا 18 سال در صورت مشکلات تنفسی توصیه نمی کند. از نظر WHO[11] مصرف کدئین توصیه نمی شود اما ممکن است در موارد سرفه طول کشیده که باعث اختلال در خواب یا تغذیه شود مصرف دکسترومتورفان در برخی موارد در نظر گرفته شود. در این موارد تشخیصی به جز سرما خوردگی مثلاً سیاه سرفه، آسم یا پنومونی ممکن است در نظر گرفته شود.

گلودرد

بهبود علامتی گلودرد در اطفال و نوزادان شامل استفاده از اقدامات التیام دهنده نظیر استفاده از نوشیدنی های سرد یا گرم، دسرهای سرد یا یخ مثل بستنی، مکیدن یخ، آب نبات های سخت، غرغره کردن آب نمک (اطفال زیر 6 سال توانایی غرغره کردن صحیح را ندارند.) می تواند مورد استفاده قرار گیرد.استفاده از دهانشویه درمانی فرقی با پلاسبو نداشته و ممکن است موجب ایجاد عوارض شود. آدامس جویدنی شامل سوربیتول یا زایلوتول نیز در مطالعات موجب کاهش شدت گلو درد نشده است.

در صورت وجود درد به ویژه اگر موجب کاهش دریافت غذا شده باشد، استفاده از استامینوفن یا ایبوپروفن را می توان در نظر گرفت:

استامینوفن: 10 تا 15 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن هر 4 تا 6 ساعت (ماکزیمم مصرف در یک دوز یک گرم و ماکزیمم مصرف روزانه 75 میلی گرم به ازای کیلوگرم از وزن بدن (حداکثر تا 4 گرم) و ماکزیمم 5 بار در روز)

ایبوپروفن: 10 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن هر 6 ساعت در صورت نیاز (ماکزیمم در یک دوز 600 میلی گرم و ماکزیمم دوز روزانه 40 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن تا حداکثر 2400 میلی گرم در روز)

در صورتی که علائم بیش از 3 روز طول کشید نیاز به ارزیابی بیشتر است.

اختلالات گوش میانی

استفاده از ضداحتقان ها یا ترکیبات حاوی ضداحتقان/آنتی هیستامین برای اختلالات گوش میانی (مثلاً کاهش شنوایی) در اطفال مبتلا به سرما خوردگی توصیه نمی شود. هرچند اختلالات ناشی از فشار گوش میانی ناشی از سرما خوردگی کودک را در معرض اوتیت مدیا قرار می دهد، در مطالعات درمان با فرآورده های حاوی ضد احتقان و آنتی هیستامین در پیشگیری از اوتیت مدیا موثر نبوده است.

پایداری علائم

در صورت علائم پایدار نازال، تشخیصی به جز سرما خوردگی باید در اطفالی که آبریزش بینی شدید یا طول کشیده (بیش از 10 روز بدون بهبودی یا بدتر شدن) در نظر گرفته شود. سایر تشخیص ها:

  • جسم خارجی در بینی
  • رینیت آلرژیک، رینیت غیرآلرژیک، رینیت ناشی از داروها
  • سینوزیت حاد باکتریال

سرفه طول کشیده

تشخیص دیگری غیر از سرما خوردگی در اطفالی که سرفه شدید یا طولانی دارند (سرفه بیش از 2 هفته بدون بهبودی یا بدتر شدن) باید در نظر گرفته شود. سایر تشخیص ها شامل پنومونی، آسم، سیاه سرفه، سیستیک فیبروزیس و بلع جسم خارجی و ... می باشد.

درمان های اثبات نشده

  مزایا معایب
آنتی بیوتیک ها

نقشی در سرما خوردگی ندارند.

طول دوره سرما خوردگی را کاهش نمی دهند.

منجر به بروز عوارض جانبی جدی می شوند.

در گسترش مقاومت آنتی بیوتیکی نقش دارند.

تنها در موارد اوتیت مدیا، سینوزیت و پنومونی ناشی از باکتری تجویز شود.
آنتی هیستامین ها مصرف توصیه نمی شود، در مطالعات بالینی در بهبود علائم نازال در اطفال مبتلا به سرما خوردگی نقشی نداشته است. عوارض: سداسیون، تحریک پذیری پارادوکسیکال، سرکوب تنفسی، توهم
کورتکواستروئیدهای نازال عدم اثربخشی  
ضد سرفه ها عدم مصرف کدئین، دکسترومتورفان زیرا اثر اثبات شده ندارند. افزایش سمیت
خلط آورها و موکولیتیک

عدم توصیه به مصرف گایافنزین، استیل سیستئین، برم هگزین، لتوستئین

در اطفال مزیت اثبات شده ای ندارد.

موکولیتیک ها: برونکواسپاسم، عوارض گوارشی، تب

گایافنزین به تنهای بی خطر است، عوارض گوارشی خفیف، اما معمولا به همراه سایر فرآورده ها وجود دارد.

برونکودیلاتورها

اثری در اطفال بدون ابتلا به آسم ندارد.

در صورتی که کودک به آسم مبتلا است می تواند استفاده شود.

بخارات آروماتیک (مالیدنی) کامفور، منتول، روغن اکالیپتوس برای درمان علامتی سرما خوردگی توصیه نمی شود.
ویتامین سی توصیه کلی به عدم استفاده است. دوزهای بالاتر از 200 میلی گرم در روز اثری نداشته است. تاثیری در علائم نداشته است. همراه با عارضه خاصی نبوده است.
زینک

عدم استفاده از روی در درمان سرماخوردگی اطفال توصیه می شود. اثربخشی روی در کاهش علائم مشاهده نشده است.

دی یک متاآنالیز زینک استات موثر بوده است اما زینک گلوکونات و زینک سولفات اثری نداشته اند. (دوزهای بالاتر از 75 میلی گرم)

عوارض جانبی شایع است. طعم بد دهان، تهوع

فرآورده های اینترانازال زینک گلوکونات وجود داشته و همراه با از دست دادن دائمی بویایی در اطفال بوده است.

اکیناسه سودمندی بیشتر از پلاسبو ندارد. راش
پلارگونیوم سیدوییدز در اطفال مطالعات محدود بوده است. در بالغین نیز شواهد با کیفیت پایین است. عوارض خفیف است ولی بروز از پلاسبو بیشتر است.
هوموپاتی در اطفال توصیه نمی شود. عوارض به خوبی گزارش نشده است.

پیشگیری

مراقبت از کودک و مدرسه: اکثر کودکان نیاز به غیبت از مدرسه را ندارند زیرا تماس و انتقال احتمالاً پیش از علامت دار شدن کودک اتفاق افتاده است. خطر گسترش بیماری با برخی مداخلات کاهش می یابد.

بهداشت: بهترین روش پیشگیری از انتقال سرما خوردگی، شست و شوی مرتب دست ها و پرهیز از تماس دست با چشم، گوش و بینی است. در مطالعات مشاهده ای، استفاده از ضد عفونی کننده های حاوی الکل یا ویروس کش (ید، سالیسیلیک اسید، پیروگلوتامیک اسید) همراه با کاهش انتقال بوده است.

ویروس سرماخوردگی می تواند از طریق دست به وسایل موجود در محیط و دیگر افراد انتقال یابد. جهت پیشگیری از آلوده شدن دست ها، اطفال مبتلا به سرما خوردگی باید در دستمال یا آرنج به جای دست سرفه کنند. دستمال های استفاده شده بیرون انداخته شود.

ضدعفونی کننده ها: پاک کردن سطوح محیط با ضد عفونی کننده های ویروس کش نظیر فنل/الکل (نظیر lysol) ممکن است در کاهش انتقال ویروس های منتقل کننده سرما خوردگی موثر باشد. همچنین دستمال های آغشته به مواد ویروس کش[12] نیز وجود دارند.

در کارآزمایی بالینی انجام شده در ارتباط با مقایسه استفاده از فرآورده های عادی در مقابل حاوی مواد ضد باکتریال تفاوتی در علائم تنفسی مشاهده نشده است. البته باید در نظر داشت که مواد آنتی باکتریال لزوماً کشنده ویروس نیستند.

واکسن: واکسنی برای پیشگیری از سرما خوردگی در حال حاضر وجود ندارد. واکسیناسیون سالانه علیه آنفولانزا برای تمامی افراد بالای شش ماه توصیه می شود. تزریق ماهانه palivuzumab در پیشگیری از ویروس سینسیشیال تنفسی در نوزادان با ریسک بالای عفونت دستگاه تنفسی تحتانی در نظر گرفته می شود.

اقدامات پیشگیرانه غیرموثر
اکیناسه (E. purpurea) متاآنالیزهای حاکی از شواهد کافی برای اثربخشی در پیشگیری نیست.
سیر (Allium sativum) متاآنالیزهای حاکی از شواهد کافی برای اثربخشی در پیشگیری نیست.
ویتامین D در کارآزمایی های بالینی تصادفی شده مصرف روزانه یا ماهانه ویتامین دی در کاهش وقوع یا شدت سرما خوردگی موثر نبوده است.
ویتامین C

در متاآنالیز انجام شده در سال 2013 شواهدی برای اثربخشی مصرف روزانه مکمل ویتامین C در جمعیت عادی یافت نشد. هر چند مصرف روزانه ویتامین سی ممکن است طول دوره سرما خوردگی را در اطفال کوتاه کند.

مصرف روزانه حداقل 200 میلی گرم ویتامین سی در روز در اطفال طول دوره سرما خوردگی را حدود 14 درصد کاهش داده و همراه با عارضه جانبی خاصی نبوده است.

روی هر چند شواهدی از اثر بخشی در پیشگیری از سرما خوردگی و طول دوره آن وجود دارد، منافع با استفاده طولانی مدت (بیش از 5 ماه) مشاهده شده و عوارض شامل طعم بد دهان و تهوع است.
هوموپاتی عدم استفاده از درمان های هوموپاتیک برای پیشگیری از سرما خوردگی در اطفال توصیه می شود. شواهدی برای اثر بخشی وجود نداشته و عوارض به خوبی گزارش نشده و ارزیابی ایمنی را با مشکل مواجه کرده است.
پروبیوتیک استفاده از پروبیوتیک در پیشگیری از سرما خوردگی اطفال توصیه نمی شود. شواهد موجود کیفیت پایینی داشته و نیاز به مطالعات بیشتر برای اثبات اثرات است.

 

تهیه وتنظیم:دکتر خوشنام

دستیار داروسازی بالینی

 


[1] Rhinorrhea

[2] rhinoviruses

[3] American Academy of Pediatrics, United Kingdom's National Institute for Health and Care Excellence, British Thoracic Society guidelines

[4] RCT

[5]&

جزئیات خاص

آپارات ---

تمامی حقوق نزد داروخانه سیزده آبان محفوظ است.