توضیحات

دسته ی دارویی:

ضد افسردگی، مهار کننده انتخابی بازجذب سرتونین

هشدار دارویی/ Us Boxed Warning:

داروهای ضد افسردگی در مطالعات کوتاه مدت افسردگی ماجور و سایر اختلالات سایکیاتریک در مقایسه با پلاسبو افکار و رفتار های خودکشی را در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان جوان افزایش داده است. همه بیماران با هر گروه سنی که برای آنها داروی ضد افسردگی شروع می شود باید پایش شوند و به دقت از نظر بدتر شدن شرایط بالینی، خودکشی یا تغییرات غیر معمول در رفتار به دقت ارزیابی شوند. اس سیتالوپرام برای استفاده در کودکان کمتر از 12 سال تأییدیه ندارد.

نام برندهای دارو :

آنتیدکس، آسیتالوکس، سلتیوم، سیپرالکس، سیتالام، سیتالو، سیتااو، سیتاپلکس، کلومنتین، کونجوپرام، دپرام، دپرسان، دپسیت، ای- زنتیوس، اسینیل، ادپا، الاپرام، الکسیون، اپرام، اس سیپرکس، اس سیتال، اس سیتالپرو، اس سیوکس، اسیدپ، اسیپرام، اسیتالو، اسلوپرام، اسوپام،

نام تجاری در آمریکا:

لکساپرو (Lexapro)

نام تجاری در کانادا:

سیپرالکس Cipralex

اشکال دارویی موجود:

محلول، خوراکی: 5mg/ml

قرص، خوراکی:5mg, 10mg, 20mg

موارد مصرف:

درمان اختلال افسردگی ماجور، اختلال اضطراب عمومی (GAD)

مورد مصرف بدون لیبل:اختلال اندامی بدن،اختلال پر خوری، پر خوری عصبی ((Bulimia nervosa، اختلال وسواس اجباری (OCD) ، اختلال پانیک، اختلال اضطراب بعد از حادثه (PTSD) ،انزال زودرس،علائم وازوموتور مرتبط با یائسگی،اختلالات دیسفوریک قبل از منس

مقدار مصرف:

بزرگسالان

برخی پزشکان توصیه می کنند که از کمترین دوز 5 میلی گرم در روز دارو را شروع وسپس در بیماران حساس به عوارض جانبی(بخصوص در بیماران با اضطراب که معمولا به اثرات اضطرابی وبی خوابی داروهای ضد افسردگی حساس تر هستند ) به تدریج به اندازه ی 5 میلی گرم دوز دارو را افزایش دهید.

اختلال پرخوری(مورد مصرف بدون لیبل): بر اساس مطالعات محدود:با 10 میلی گرم روزانه شروع می شود ومی تواند بر اساس پاسخ وتحمل بیمار به تدریج با فواصل بیش از یک هفته به اندازه ی 10 میلی گرم تا حداکثر 30 میلی گرم روزانه افزایش یابد.

اختلال اندامی بدن(مورد مصرف بدون لیبل): بر اساس مطالعات محدود:با 10 میلی گرم روزانه شروع می شود ومی تواند بر اساس پاسخ وتحمل بیمار به تدریج با فواصل هر 2 تا 3 هفته به اندازه ی 10 میلی گرم تا حداکثر 30 میلی گرم روزانه در مدت 6 تا 10 هفته افزایش یابد.

پر خوری عصبی(مورد مصرف بدون لیبل): بر اساس مطالعات محدود:با 10 میلی گرم روزانه شروع می شود ومی تواند بر اساس پاسخ وتحمل بیمار به تدریج با فواصل بیش از یک هفته به اندازه ی 10 میلی گرم تا حداکثر 30 میلی گرم روزانه افزایش یابد.

انزال زودرس(مورد مصرف بدون لیبل): بر اساس مطالعات محدود:با 10 میلی گرم روزانه شروع می شود ومی تواند بر اساس پاسخ وتحمل بیمار به تدریج با فواصل هر 2 تا 3 هفته به اندازه ی 10 میلی گرم تا حداکثر 20 میلی گرم روزانه در مدت 6 تا 10 هفته افزایش یابد.

علائم وازوموتور مرتبط با یائسگی(رژیم جایگزین) (مورد مصرف بدون لیبل): داروی غیر هورمونی جایگزین در بیمارانی که نمی خواهند یا قادر به تحمل استروژن نیستند: دوز اولیه: 10mg روزی یک بار؛ در صورت عدم کنترل علایم بعد از 4 هفته ممکن است دوز به 20mg روزانه افزایش داده شود.

MDD و GAD : خوراکی: دوز اولیه: 10mg روزی یک بار؛ بعد از یک هفته ممکن است دوز به حداکثر 20mg روزانه افزایش داده شود.

OCD (مورد مصرف بدون لیبل): خوراکی: دوز اولیه: 10mg روزانه، دوز دارو می تواند با فواصل بیش از یک هفته به اندازه ی 10 میلی گرم تا حداکثر 40 میلی گرم در روز افزایش یابد.

اختلال پانیک (مورد مصرف بدون لیبل): دوز اولیه: 5mg روزی یکبار برای 3 تا 7 روز ، سپس افزایش دوز به 10mg یکبار در روز. بر اساس پاسخ و تحمل پذیری دوز در فاصله ی زمانی بیش از یک هفته تا 20mg یکبار در روز تنظیم شود؛ دوز متوسط در کارآزمایی های بالینی 10mg یکبار در روز بوده است.

PTSD (مورد مصرف بدون لیبل): دوز اولیه:10mg یکبار در روز؛ پس از 4 هفته دوز می توان دوز دارو را بر اساس پاسخ وتحمل بیمار تا 40 میلی گرم در روز افزایش داد. برخی پزشکان پیشنهاد می کنند دوز دارو هر 1 تا 4 هفته به اندازه ی 5 تا 10 میلی گرم افزایش یابد.

کودکان

MDD : خوراکی: کودکان بزرگتر مساوی 12 سال: دوز اولیه: 10mg روزی یکبار؛ دوز ممکن است بعد از 3 هفته به حداکثر دوز 20mg روزانه افزایش داده شود.

سالمندان

MDD و GAD : خوراکی: 10mg یکبار در روز.دوز اولیه کمتر (5 میلی گرم در روز) در افسردگی پیشنهاد می شود.

در نارسایی کلیوی

اختلال عملکرد خفیف تا متوسط کلیه:که نیاز به تنظیم دوز نمی باشد.

اختلال عملکرد شدید: کلیرانس کراتینین کمتر از 20mL/minute : با احتیاط مصرف شود.

در نارسایی کبدی

10mg یکبار در روز

نحوه ی مصرف :

یک بار در روز (صبح یا عصر)، با یا بدون غذا تجویز شود.

موارد مربوط به ایمنی دارو

مسائل و بیماری های مشابه یا کاملاً یکسان:

برند لکسپرو ممکن است با لوکسیتان اشتباه گرفته شود.

بیماران سالمند: دارو با ریسک بالا:

معیار Beers : در معیار Beers داروهای SSRI داروهای نامناسبی هستند به علت اینکه با افتادن و شکستگی ارتباط دارند باید از تجویز آنها در افراد با سن بزرگتر مساوی 65 سال و افرادی که سابقه افتادن یا شکستگی دارند اجتناب شود. بعلاوه داروهای SSRI باید باید در افراد با سن بزرگتر مساوی 65 سال به علت احتمال ایجاد یا بدتر شدن SIADH یا هایپوناترمی با احتیاط تجویز شود؛ غلظت سدیم سرم موقع شروع یا تنظیم دوز در افراد مسن به دقت پایش شود.                                                                                                      

عوارض جانبی:

عواض با شیوع بیش از %10 :

سیستم اعصاب مرکزی: سردرد، بی خوابی، خواب آلودگی

دستگاه گوارش: تهوع، اسهال

دستگاه ادراری تناسلی: اختلال انزال

1 تا %10 :

سیستم اعصاب مرکزی: خستگی، گیجی، عدم رسیدن به ارگانیسم، رویا های غیر عادی، لتارژی، پاراستزی، خمیازه

عوارض پوستی: دیافرزیس

اندوکرین و متابولیک: کاهش میل جنسی، بیماری های قاعدگی

دستگاه گوارش: خشکی دهان، یبوست، دیس فاژی، کاهش اشتها، تهوع، درد شکم، نفخ، درد دندان

دستگاه ادراری تناسلی: ناتوانی جنسی، عفونت مجاری ادراری

عصبی عضلانی و اسکلتی: درد گردن، درد شانه، درد پشت

دستگاه تنفس: علائم شبه سرماخوردگی، رینیت، سینوزیت، احتقان بینی

عوارض با شیوع کمتر از %1 ، عوارضی که بعد از ورود دارو به بازار گزارش شده اند و یا گزارشات موردی: کرامپ شکم، اختلال در قدم برداشتن، نارسایی حاد کلیه، رفتار های خشن، افسردگی همراه با آژیتاسیون، آژیتاسیون، آگرانولوسیتوز، آکاتژی، آلوپسی، فراموشی، آنافیلاکسی، آنمی، آنژیوادم، گلوکوم با زاویه بسته، اضطراب، بی احساسی، آنمی آپلاستیک، آرترالژی، آتاکسی، فیبریلاسیون دهلیزی، تاری دید، برونشیت، نارسایی قلبی، حوادث مغزی عروقی، در قفسه سینه، کره آتتوزیس، سرفه، ترومبوز ورید عمقی، دلریوم، دیلوژن، دپرسنالیزاسیون، درماتیت، دیابت ملیتوس، دوبینی، دیس کینزی، دیس منوره، دیس فاژی، دیس پنه، دیس تونی، اکیموز، ادم، خون ریزی از بینی، اریتم مولتی فرم، واکنش های خارج هرمی، تب، فلاشینگ، گاستروانتریت، بیماری رفلاکس معده مری، خون ریزی گوارشی، هالوسیناسیون، سوزش سر معده، آنمی همولیتیک، نارسایی کبدی، نکروز کبد، هپاتیت، hot flashes، هایپرکلسترلمی، هایپرمنریا، هایپرپرولاکتینمیا، واکنش بیش حساسیتی، پر فشاری خون، کریز پرفشاری خون، هایپواستزیا، هایپوگلایسمی، هایپوکالمی، هایپوناترمی، هایپوپروترومبینمیا، افت فشار خون، ترومبوسیتوپنی ایمیون، افزایش اشتها، افزایش INR ، افزایش آنزیم های کبدی، افزایش بیلی روبین سرم، تحریک پذیری، سفت شدن فک، عدم تمرکز، لکوپنی، درد اندام، میگرن، میالژی، میاستنی، میدریازیس، انفارکتوس میوکارد، میوکلنوس، سندرم نورولپتیک بدخیم، کابوس شبانه، نیستاگموس، افت فشار خون وضعیتی، تپش قلب، پانکراتیت، پانیک، بدبینی، سندرم شبه پارکینسون، فلبیت، پریاپیسم، افزایش فاصله QT در EKG، سایکوز، آمبولی ریه، خون ریزی رکتال، سندرم پای بی قرار ، رابدومیولیز، تشنج، سندرم سرتونین، SIADH ، احتقان سینوس، سردرد سینوس، حساسیت پوست به آفتاب، راش پوستی، سقط خود به خودی، سندرم استیون جانسون، تفکر خودکشی، تمایل به خودکشی، سنکوپ، تاکی کاردی، تاردیو دیسکینزی، ترومبوسیتوپنی، ترومبوز، وزوز گوش، تورساد د پوینت، توکسیک اپیدرمال نکرولایزیس، ترمور، تکرر ادرار، احتباس ادرار، کهیر، دیس ریتمی بطنی، تاکی کاردی بطنی، ورتیگو، اختلالات بینایی، افزایش وزن، سندرم قطع

موارد منع مصرف:

بیش حساسیتی به اس سیتالوپرام، سیتالوپرام، یا هر ترکیبی از فرمولاسیون؛ استفاده از مهار کننده های MAO به قصد درمان اختلالات سایک (به صورت همزمان یا در طی 14 روز از قطع اس سیتالوپرام یا مهار کننده MAO )؛ شروع اس سیتالوپرام در بیماران دریافت کننده لینزولید یا متیلن بلو وریدی؛ مصرف همزمان پیموزاید

موارد احتیاط مصرف و نکات مورد توجه:

افکار و رفتار خودکشی: داروهای ضد افسردگی ریسک افکار و رفتار خودکشی را در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان جوان (18 تا 24 سال) مبتلا به MDD و سایر اختلالات سایک افزایش می دهند. بیماران را به دقت از نظر بدتر شدن شرایط بالینی، خودکشی یا تغییرات غیر معمول در رفتار به دقت ارزیابی نمایید، به خصوص در طی یک تا دو ماه اول درمان یا در طی تنظیم دوز (افزایش یا کاهش). اس سیتالوپرام برای استفاده در کودکان کمتر از 12 سال تأییدیه ندارد.

نگرانی های مربوط به عوارض جانبی:

ریسک خون ریزی: در بیمارانی که از نظر همودینامیک پایدار نیستند با احتیاط مصرف شود. این دارو ممکن است باعث اختلال در تجمع پلاکتی شود که ریسک حوادث خون ریزی را افزایش دهد (از جمله خون ریزی گوارشی)، به خصوص اگر همزمان با دارو های آسپیرین، NSAID ، وارفارین یا سایر داروهای ضد انعقاد تجویز شود. خون ریزی ناشی از استفاده داروهای SSRI یا SNRI با رنج های متفاوتی از خون ریزی های خفیف (کبودی و خون ریزی از بینی) تا خون ریزی های تهدید کننده حیات گزارش شده است.

اثرات قلبی عروقی: استفاده از آن با طولانی شدن فاصله QT با دوز های 10mg و 30mg در روز در افراد سالم ارتباط داشته است (احتمال تغییر از میزان پایه به ترتیب: 4.3 msec و 10.7msec )؛ طولانی شدن فاصله QT و آریتمی بطنی (شامل ترساد دپوینت) گزارش شده است، به خصوص در خانم های که از قبل فاصله QT آنها طولانی بوده است یا سایر ریسک فاکتور ها (مثال، هایپوکالمی، سایر بیماری های قلبی)

سرکوب CNS : احتمال اینکه این ارو باعث اختلال شناختی یا عملکرد موتور شود کم است؛ موقع کار با ماشین آلات و رانندگی احتیاط شود.

شکستگی: شکستگی های استخوان با درمان داروهای ضد افسردگی ارتباط داشته است. اگر بیمار تحت درمان با داروی ضد افسردگی درد توجیح نشده، تندرنس، تورم یا کبودی داشته باشد احتمال fragility fracture در نظر گرفته شود.

اثرات چشمی: ممکن است باعث گشاد شدن خفیف قرنیه شود که می تواند بیمار را مستعد گلوکوم با زاویه بسته کند.

سندرم سرتونین: سندرم سرتونین بالقوه تهدید کننده حیات با داروهای سرتونرژیک رخ داده است (مثل، SSRI, SNRI )، به خصوص وقتی در ترکیب با سایر داروهای سرتونرژیک (مثل، TCA ، فنتانیل، لیتیوم، ترامادول، بوسپیرون، سینت جانز ورت،تریپتوفان) یا سایر داروهای که در متابولیسم سرتونین اختلال ایجاد می کنند (مثل، استفاده از مهار کننده های MAO به قصد اختلالات سایک، سایر داروهای مهار کننده MAO مقل لینزولید و متیلن بلو وریدی) استفاده شود. بیماران را به دقت از نظر علائم سندرم سرتونین مانند تغییر وضعیت منتال (مثل، آزیتاسیون، هالوسیناسیون، دلریوم، کما)؛ عدم پایداری اتونوم (مثل، تاکی کاردی، فشار خون متغیر، دیافرزیس)؛ تغییرات عصبی عضلانی (مثل، ترمور، سفتی عضلات، میوکلونوس)؛ علائم گوارشی (مثل، تهوع، استفراغ؛ اسهال)؛ و یا تشنج پایش نمایید. در صورت بروز هر یک از علائم و نشانه ها (و در صورت مصرف همزمان داروهای سرتونرژیک) به سرعت درمان را قطع کنید.

اختلال عملکرد جنسی: ممکن است باعث ایجاد و یا باعث بدتر شدن اختلال عملکرد جنسی شود. SIADH و سندرم هایپوناترمی: داروهای SSRI و SNRI با ایجاد SIADH ارتباط داشته اند؛ هایپوناترمی به طور نادر گزارش شده است، و بیشتر موارد در افراد مسن بوده است. هایپوناترمی با قطع درمان برگشت پذیر است. کمبود حجم و یا استفاده همزمان از دیورتیک احتمال این عارضه را افزایش می دهد.

نگرانی های مربوط به بیماری:

بیماری قلبی عروقی: بیمار با سابقه اخیر MI یا بیماری قلبی ناپایدار از کارآزمایی های بالینی خارج شده اند؛ با احتیاط مصرف شود.

اختلال عملکرد کبد: در بیماران با اختلال عملکرد کبد با احتیاط استفاده شود؛ کلیرانس کاهش می یابد و غلظت پلاسمایی افزایش می یابد؛ ممکن است به دوز کمتری از دارو نیاز باشد.

مانیا/هایپومانیا: ممکن است باعث شیفت به مانیا یا هایپومانیا در بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی شود. از تجویز منوتراپی در بیماران با اختلال دو قطبی باید اجتناب شود. بیماران با تظاهرات افسردگی باید از نظر ابتلا به اختلال دو قطبی غربالگری شود. این دارو برای درمان افسردگی دو قطبی تأییدیه ندارد.

بیماری های متابولیک: با احتیاط مصرف شود؛ در بیماران با تغیر متابولیسم داده در دسترس نیست.

اختلال عملکرد کلیه: در بیماران با اختلال شدید عملکرد کلیه با احتیاط مصرف شود.

اختلالات تشنج: در بیماران با اختلال تشنج یا بیماری های مستعد کننده به تشنج مانند آسیب مغزی یا الکلیسم با احتیاط مصرف شود.

مربوط به متابولیسم دارو : سوبسترای ماژور CYP2C19 و CYP3A4 

موارد مربوط به مصرف هم زمان با داروها

تداخل دارویی: تداخل قابل توجه ممکن است وجود داشته باشد، ممکن است نیاز به تنظیم دوز یا فرکانس مصرف دارو وجود داشته باشد، ممکن است نیاز به پایش و یا انتحاب داروی آلترناتیو وجود داشته باشد. از دیتا بیس های مربوط به تداخل دارویی برای اطلاعات بیشتر استفاده نمایید.

موارد مربوط به فرمولاسیون:

پروپیلن گلایکول: بعضی از اشکال دارویی ممکن است حاوی پروپیلن گلایکول باشند؛ مقدار زیاد آن ممکن است سمی باشد و با افزایش اسمولاریته، اسیدوز لاکتیک، تشنج، و سرکوب تنفسی ارتباط داشته باشد؛ با احتیاط مصرف شود.

سایر احتیاطات:

سندرم قطع: قطع یک دفعه داروی ضد افسردگی با ایجاد سندرم قطع ارتباط داشته است. ریسک بالاتر سندرم قطع با مصرف داروهای ضد افسردگی با نیمه عمر کوتاه تر، مدت طولانی تر درمان و قطع یک دفعه دارو ارتباط داشته است.

ECT : با احتیاط استفاده شود؛ هیچ کارآزمایی بالینی استفاده همزمان از اس سیتالوپرام و ECT را بررسی نکرده است؛ ممکن است ریسک عوارض ناشی از ECT (مثل، عوارض شناختی) افزایش یابد؛ در صورت امکان قبل از شروع ECT قطع درمان در نظر گرفته شود.

جمعیت ویژه:

افرادی که ظرفیت متابولیسم ایزوآنزیم CYP2C19 در آنها ضعیف است: ممکن است تماس سیستمیک دارو افزایش یابد.

افراد مسن: فراهمی زیستی دارو و نیمه عمر دارو در افراد مسن تا %50 افزایش می یابد.

تداخلات دارویی:

X : بروموپراید، کونیواپتان، دوکسپین، دوسولپین، فوزیدیک اسید (سیستمیک)، هیدروکسی کلروکین، ایدلالیسیب، ایوبنگوان، لینزولاید، ماسیمورلین، متیلن بلو، میفپریستون، مهار کننده آنزیم MAO ، پیموزاید، پروبوکول، پرومازین، داروهایی که فاصله QTc را افزایش می دهند (با ریسک بالا)، تریپتوفان، یوروکیناز، وینفلونین،

D : الکل، بوسپیرون، سفالوتین، سایمتیدین، القا کننده قوی CYP2C19 ، مهار کننده قوی CYP2C19 ، القا کننده قوی CYP3A4 ، مهار کننده قوی CYP3A4 ، دکسترومتورفان، انزالوتامید، فرآورده های گیاهی (با خاصیت ضد انعقاد/ ضد پلاکت)، لیتیوم، متوکلوپرامید، مگزیلیتین، میتوتان، NSAID (nonselective) ، امپرازول، پیتولیسانت، آنتاگونیست/مهار کننده بازجذب سرتونین، سینت جانز ورت، استیریپنتول، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای،

C : داروها با خواص ضد پلاکت، آمیفاپریدین، داروهای ضد انعقاد، داروهای ضد تهوع، داروهای آنتی سایکوتیک، اپیکسابان، اپرپیتانت، آریپیپرازول، آسپیرین، داروهای پایین آورنده قند خون، بوسپرویر، بوزنتان، سرکوب CNS ، کلاژناز (سیستمیک)، مهار کننده متوسط CYP2C19 ، القا کننده متوسط CYP3A4 ، مهار کننده متوسط CYP3A4 ، سیپروهپتادین، دابی گاتران، دارافنیب، داساتینیب، دفرازیروکس، دئوکسی کولیک اسید، دسموپرسین، ادوکسابان، فوس اپرپیتانت، گلوکزآمین، ایبریتومومب، ایبروتینیب، ایوفلوپان، لیماپروست، متاکسالون، متیل فنیدات، متیروزین، مولتی ویتامین/ فلوراید (به همراه ADE )، مولتی ویتامبن/ مینرال (به همراه ADEK ، فولات، آهن)، مولتی ویتامین/ مینرال (به همراه AE ، بدون آهن)، نتوپیتانت، NSAID (COX-2 selective) ، ابینوتوزومب، اسید های چرب امگا-3 ، ضد دردهای اپیوئید، پالبوسیلیب، پنتوسان پلی سولفات سدیم، پنتوکسی فیلین، پرهگزیلین، آنالوگ های پروستاسایکلین، داروهایی که فاصله QTc را افزایش می دهند (با ریسک پایین)، ریواروکسابان، سالیسیلات ها، ساریلومب، تعدیل کننده های سرتونین، سیلتوکسی مب، سمیپرویر، تدیزولاید، تلاپرویر، دیورتیک های تیازیدی و سبه تیازیدی، داروهای ترومبولیتیک، فرآورده های تیروئید، تیپرانیویر، توسیلیزومب، ترامادول، ویتامین E (سیستمیک)، داروهای آنتاگونیست ویتامین K (مقل وارفارین)، زیپامید

تداخل با غذا : دارو می تواند با یا بدون غذا مصرف شود.

مصرف در بارداری وشیر دهی:

ریسک بارداری C

در مطالعات تولید مثل حیوانات عوارض جانبی مشاهده شده است. اس سیتالوپرام از جفت عبور می کند و در مایع آمنیوتیک توزیع می شود. افزایش ریسک عوارض تراتوژنیک، شامل نواقص قلبی عروقی، ممکن است با استفاده داروهای اس سیتالوپرام یا سایر داروهای SSRI توسط مادر ارتباط داشته باشد؛ اگرچه اطلاعات موجود با هم تناقض دارند.

اس سیتالوپرام و متابولیت هایش در شیر وارد می شوند. زمانی که برای اولین بار داروی ضد افسردگی در خانم شیرده شروع می شود، انتخاب دارویی غیر از اس سیتالوپرام ارجح است. در مورد خانم هایی که با داروی اس سیتالوپرلم به طور موفق در بارداری درمان شده اند ممکن است این دارو در صورتی که منع مصرف دیگری نداشته باشد در شیردهی ادامه داده شود. بر اساس توصیه سازنده، در صورتی که اس سیتالوپرام برای خانم شیرده شروع می شود باید احتیاط شود.

مکانیسم اثر:

اس سیتالوپرام انانتیومرS مشتق راسمیک سیتالوپرام است، که به صورت انتخابی بازجذب سرتونین را مهار می کند و روی بازجذب نوراپی نفرین یا دوپامین یا اثری ندارد و یا اثر کمی دارد. به رسپتور های 5HT 1-7 ، آلفا آدرنرژیک، بتا آدرنرژیک، D1-5 ، H1-3 ، M1-5 و بنزودیازپین تمایل ندارد و یا تمایل بسیار کمی دارد. اس سیتالوپرام به کانال های یونی سدیم، پتاسیم، کلر و کلسیم تمایل ندارد و یا تمایل کمی دارد.

پارامترهایی که باید مانیتور شود:

وضعیت منتال از نظر افسردگی، افکار خودکشی (به خصوص در شروع درمان یا افزایش یا کاهش دوز)، اضطراب، عملکرد اجتماعی، مانیا، حملات پانیک، آکاتژی، علائم و نشانه های سندرم سرتونین

فارماکوکنیتیک و فار ماکودینامیک

شروع اثر: افسردگی: اثر طی یک هفته شروع می شود؛ اگرچه، افراد مختلف به طور مختلفی به درمان پاسخ می دهند و پاسخ کامل زودتر از 8 تا 12 هفته از شروع درمان ایجاد نمی شود.

اتصال پروتئینی : %56 به پروتئین های پلاسما

متابولیسم:از طریق متابولیسم کبدی با ایزوآنزیم های CYP2C19 و CYP3A4 به اس- دس متیل سیتالوپرام تبدیل می شود. که این ماده از طریق CYP2D6 به اس دی دس متیل سیتالوپرام متابولیزه می شود؛ بر اساس مطالعات برون تنی متابولیت ها نقش قابل توجهی در اثرات ضذ افسردگی اس سیتالوپرام ندارند.

فراهمی زیستی: %80

نیمه عمر دارو: متوسط: نوجوانان: 19 ساعت؛ بزرگسالان: 27 تا 32 ساعت (در افراد مسن و بیماران با اختلال عملکرد کبد %50 افزایش می یابد)

زمان پیک پلاسمایی: نوجوانان: 2.9 ساعت؛ بزرگسالان 5 ساعت

دفع: ادرار (%8 به صورت تغییر نیافته؛ %10 به صورت اس دس متیل سیتالوپرام)

ک

جزئیات خاص

آپارات ---

تمامی حقوق نزد داروخانه سیزده آبان محفوظ است.