توضیحات

دسته ی دارویی:

ضد انعقاد

مهار کننده فاکتور 10

داروی ضد انعقاد مستقیم خوراکی

 

 

هشدار دارویی/ Us Boxed Warning:

افزایش خطر حوادث ترومبوتیک

قطع زودتر از موعد دارو سبب افزایش خطر حوادث ترومبوتیک می شود.اگر داروی ضد انعقاد مانند این دارو به هر دلیل غیر از خونریزی غیر عادی یا کامل شدن دوره درمان قطع می شود باید درمان با داروی ضد انعقاد دیگری صورت گیرد.

هماتوم نخاعی/اپیدورال

در بیمارانی که تحت درمان با ریواروکسابان قرار دارند و بی حسی نوراکسیال می گیرند یا پونکسیون نخاعی می شوند هماتوم نخاعی/اپیدورال رخ داده است.هماتوم می تواند منجر به فلج درازمدت یا دائمی شود.عواملی که می توانند سبب بیشتر شدن گسترش هماتوم شوند:استفاده از کاتتراپیدورال ،مصرف همزمان داروهایی که روی هموستاز اثر دارند (مانند داروهای ضد التهاب غیر استروییدی ،مهار کننده های پلاکت یا سایر ضد انعقادها) ،سابقه پونکسیون نخاعی و اپیدورال تکرار شونده و تروماتیک و یا سابقه جراحی نخاعی یا دفرمیتی نخاعی .بهترین فاصله زمانی بین مصرف این دارو با اقدامات نوراکسیال نامشخص است.

بیماران باید دائما از نظر علائم و نشانه های نورولوژیک بررسی شوند و اگر موردی دیده شد باید درمان فوری صورت گیرد.

قبل از شروع مداخلات نوراکسیال در بیماران تحت درمان با ریواروکسابان باید نسبت فایده به عوارض حتما سنجیده شود.

 

نام تجاری در آمریکا و کانادا:

Xarelto

 

اشکال دارویی موجود:

قرص خوراکی 2.5 و10و 15 و 20 میلیگرمی

 

موارد مصرف:

ü      پروفیلاکسی ترومبوز ورید عمقی

ü      درمان ترومبوز ورید عمقی و امبلی ریوی:ریواروکسابان یا دابیگارتان و اپیکسابان و ادوکسابان بیشتر از انتاگونیست ویتامین کا برای درمان طولانی مدت ضد انعقاد در بیماران با ترومبوز ورید عمقی ساق پا و امبولی ریوی بدون کنسر پیشنهاد داده می شود.

ü      فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای:پیشگیری از سکته مغزی و امبولی سیستمیک در بیماران با فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای

نکته: انجمن قلب امریکا توصیه می کند در درمان فیبریلاسیون دهلیزی از داروی ضد انعقاد خوراکی برای بیمارانی با فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای یا فلوتر دهلیزی با سابقه سکته مغزی و یا حملات ایسکمی موقت استفاده شود.به عنوان جایگزین وارفارین ،ریواروکسابان را می توان برای حداقل 3 هفته قبل و 4 هفته بعد از کاردیوورژن در بیمارانی با فلاتر یا فیبریلاسیون دهلیزی بیشتر و مساوی 48 ساعت یا وقتی مدت نامشخص است استفاده کرد.

ü      کاهش خطر ترومبوز وریدی عمقی یا امبولی ریوی:در بیمارانی با خطر دائم ترومبوز وریدی عمقی و امبولی ریوی حداق 6 ماه بعد از درمان اولیه ترومبوز وریدی عمقی و امبولی ریوی

موادر مصرف تایید نشده : پیشگیری از حملات ایسکمیک موقتی و سکته مغزی مکرر ،ترومبوز ورید سطحی

 

مقدار مصرف:

بزرگسالان

  • ·درمان ترومبوز وریدی عمقی و امبولی ریه

خوراکی :درمان اولیه :15 میلیگرم دو بار در روز با غذا برای 21 روز و در ادامه 20 میلیگرم یکبار در روز با غذا

نکته:در بیماران مبتلا به کنسر، هپارین با وزن مولکولی پایین به داروی ضد انعقاد خوراکی ارجح است

مدت درمان:

مدت درمان ایده ال نامشخص است و به عوامل مختلفی مانند فاکتورهای خطر بیمار برای عود یا خونریزی و ترجیح فردی و یا اینکه عوامل تسریع کننده ترومبوز حضور دارند ، بستگی دارد.گاید لاین ACCP روش زیر را پیشنهاد می کند:

3 ماه اول درمان:3 ماه حداقل دوره درمان برای اکثر بیماران بدون کنسر با اولین اپیزود ترومبوز وریدی عمقی با یا بدون عوامل تسریع کننده می باشد.

درمان درازمدت (بعد از 3 ماه اول و بدون برنامه مشخص قطع دارو ) : در بیمارانی بدون عامل تسریع کننده و اولین ترومبوز وریدی عمقی ساق پا و یا امبولی ریوی که در معرض خطر بالای خونریزی نیستند در نظر گرفته می شود.همچنینی این درمان در بیمارانی که بدون عامل تسریع کننده ترومبوز برای بار دوم دچار ترومبوز وریدی عمقی ساق پا یا امبولی ریه می شوند و در معرض خطر بالای خونریزی نیستند.

در بیماران مبتلا به کنسر درمان درازمدت توصیه می شود هر چند خطر خونریزی بالا ،موجب درجه پایینتری از این توصیه می شود.همه بیمارانی که روی درمان درازمدت قرار می گیرند باید با فواصل منظم و دوره ای برای ادامه درمان ارزیابی مجدد شوند

  • ·کاهش خطر(پیشگیری ثانویه) عود ترومبوز/امبولی ریه حداقل 6 ماه بعد از درمان اولیه با داروی ضد انعقاد

خوراکی:10 میلیگرم یکبار در روز.

نکته:طی مطالعات صورت گرفته دوره درمان6-12 ماه به اضافه درمان اولیه با داروی ضد انعقاد به مدت 6-12 ماه می باشد.

  • ·پیشگیری از ترومبوز وریدی عمقی بدنبال جراحی

خوراکی:درمان اولیه بعد از هموستاز ،6-10 ساعت بعد از عمل

تعویض مفصل زانو:10 میلیگرم یکبار در روز،کل دوره توصیه شده :12 روز

توصیه ACCP:حداقل دوره درمان 10-14 روز و دوره طولانی تا 35 روز توصیه شده است

تعویض مفصل هیپ:10 میلیگرم در روز.کل دوره درمان 35 روز

توصیه ACCP: حداقل دوره درمان 10-14 روز و دوره طولانی تا 35 روز توصیه شده است

  • ·فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای(برای پیشگیری از سکته مغزی و امبولی سیستمیک)

خوراکی :20 میلیگرم یکبار در روز با وعده غذایی عصر

  • ·ترومبوز ورید سطحی،علامتدار حاد(مورد مصرف تایید نشده )

خوراکی :10 میلیگرم یکبار در روز برای 45 روز

  • ·تبدیل از یک داروی ضد انعقاد به دیگری

تبدیل از وارفارین : قطع وارفارین و شروع ریواروکسابان هر وقت INR کمتر از 3 شد.

تبدیل به وارفارین: ریواروکسابان روی INR اثر دارد،بنابراین اندازه گیری های اولیه پس از شروع وارفارین ممکن است غیر قابل اعتماد باشد.

قطع ریواروکسابان و شروع وارفارین و ضد انعقاد تزریقی زمانیکه زمان دوز بعدی ریواروکسابان باید مصرف شود.یا مصرف همزمان رویواروکسابان و وارفارین تا زمانیکه INR بالای 2 برسد و سپس قطع ریواروکسابان ،در این روش باید بدلیل عدم وجود انتی دوت ریواروکسابان احتیاط لازم در پیش گرفته شود.در طی دو روز اول مصرف همزمان دو دارو دوز وارفارین بدون تست inr  داده می شودبعد از قطع ریواروکسابان تست INR حداقل 24 ساعت بعد از اخرین دوز دارو انجام می شود.

تبدیل از تزریق مدام هپارین unfractionated : شروع ریواروکسابان در زمان قطع هپارین

تبدیل به تزریق مداوم هپارین unfractionated: قطع ریواروکسابان و شروع هپارین در زمان مصرف دوز بعدی ریواروکسابان

تبدیل از ضد انعقادها به جز وارفارین و هپارین با انفوزیون پیوسته: قطع ضد انعقاد مورد نظر و شروع ریواروکسابان کمتر و مساوی 2 ساعت قبل از دوز عصرگاهی ضد انعقاد قطع شد

بیمارانی که قبلا دوز پروفیلاکتیک ضد انعقاد دریافت کرده اند باید ریواروکسابان را بیشتر یا مساوی 6 ساعت بعد از اخرین دوز پروفیلاکتیک شروع کنند.

تبدیل به سایر ضد انعقادها به جز وارفارین: قطع ریواروکسابان و شروع ضد انعقاد جدید در زمان دوز بعدی ریواروکسابان باید خورده شود

 

سالمندان

ارجاع به دوز بزرگسالان

در سالمندان با کلیرانس کراتینین30 تا 50 mL/minute دوز کاهش یابد.در کراتینین کمتر از 30 بدلیل خطر خونریزی از مصرف دارو اجتناب شود.

 

در نارسایی کلیوی

ترومبوز ورید عمقی پا،امبولی ریه ،کاهش خطر ترومبوز ورید عمقی پا،امبولی ریه عود کننده

کلیرانس کراتینین بیشتر از 30 mL/minute : نیاز به تنظیم دوز ندارد.در بالغین با سن بیشتر از 65 و کلیرانس بین 30-50 دوز دارو کاهش یابد.

کلیرانس کراتینین کمتر از 30 mL/minute : از مصرف دارو اجتناب شود.

فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای

کلیرانس کراتینین بیشتر از 50 mL/minute : نیاز به تنظیم دوز ندارد.

کلیرانس 15-50 mL/minute : 15 میلیگرم یکبار در روز با وعده غذایی عصر. عملکرد کلیه ارزیابی شود و مطابق ان تنظیم دوز صورت گیرد.در صورت نارسایی کلیوی حاد دارو قطع شود.برخی توصیه ها می گوید از مصرف دارو در کراتینین زیر 30 اجتناب شود.با توجه به AHA/ACC/HRS می توان در بیمارانی که نارسایی متوسط تا شدید مزمن کلیه دارند دوز دارو کاهش یابد هر چند کارایی و بی ضرر بودن ان اثبات نشده است.در بالغین با سن بیشتر و مساوی 65 و کلیرانس کراتینین 30 -50 دوز دارو کاهش یابد و در کلیرانس زیر 30 دارو مصرف نشود

ترومبوپروفیلاکسی بعد از جراحی

کلیرانس کراتینین بیشتر از 50 mL/minute : نیاز به تنظیم دوز ندارد

کلیرانس کراتینین بین 30 -50 mL/minute: با چک علائم خونریزی بدون تنظیم دوز مصرف شود.در صورت بروز علائم نارسایی حاد کلیه دارو قطع گردد و در بالغین بیشتر و مساوی 65 سال دو دارو کاهش یابد.

کلیرانس کمتر از 30 mL/minute : اجتناب از مصرف دارو

ESRD‌نیاز مند همودیالیز: دارو قابل دیالیز نیست و تنظیم دوزی برای هر نوع اندیکاسیون مصرفی تهیه نشده است در یک مطالعه تک دوز 15 میلیگرم در بیماران ESRD‌نیازمند همودیالیز استفاده شده و مواجهه با دارو مشابه افرادی بوده که کلیرانس کراتینین انها 15 تا 49 می باشد.مطالعات کارایی بالینی و بی ضرر بودن دارو در درازمدت در این جمعیت انجام نمی شود.در بیمارانی با بیماری مزمن کلیوی شدید و مرحله اخر وارفارین همچنان به عنوان داروی ضد انعقاد انتخابی می باشد.

 

در نارسایی کبدی

نارسایی خفیف:نیاز به تنظیم دوز ندارد .

نارسایی متوسط تا شدید :اجتناب از مصرف دارو

 

در افراد چاق

وزن بدن بیشتر از 120 کیلوگرم به میزان قابل توجهی روی در دسترس بودن دارو تاثیری ندارد.بهبود بالینی در تریالهای ترمبوپروفیلاکسی بعد از عمل تحت تاثیر وزن بیمار نبوده است.جامعه بین المللی ترومبوز و هموستاز در گایدلاین 2016 مصرف این دارو را در بیمارانی با شاخص توده بدنی بیشتر و مساوی 40 و یا وزن بیتشر از 120 کیلوگرم بدلیل کمبود اطلاعات در این گروه منع کرده است.در صورت مصرف در این گروه اندازه گیری سطح پیک و غیر ان اندازه گیری شود در صورتیکه دارو زیر رنج احتمالی باشد ،پیشنهاد انتاگونیست ویتامین کا به جای تنظیم دوز ریواروکسابان می شود

 

نحوه ی تجویز دارو:

دوز بیشتر و مساوی 15 باید با غذا خورده شود.دوز2.5 و 10 میلیگرمی می تواند بدون توجه به زمان خوردن وعده غذایی خورده شود.

برای فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای با وعده غذایی عصر دارو خورده شود.

در صورتیکه بیمار قادر به بلع کامل دارو نمی باشد ،می توان دارو را خرد کرده و با سس سیب مخلوط نموده و سریع مصرف شود

در صورت تغذیه وریدی معده ای /غیر معده ای ،قرص با هر دوزی خرد شده و در 50 سی سی اب مخلوط شود.سوسپانسیون طی 4 ساعت بعد از تهیه استفاده شود و حتما توجه شود دوز 15 و 20 بدنبال تغذیه ولوله معده داده شود.

دوز فراموش شده:بیمارانی که دوز 15 میلیگرم دو بار در روز دریافت می کنند و یک دوز را فراموش می کنند باید یک دوز را دریافت کنند تا مطمئن شوند که 30 میلیگرم در یک روز از دارو را دریافت می کنند.افرادیکه دارو را یکبار در روز مصرف می کنند باید به محض یاداوری در همان روز دارو را بخورند .

 

عوارض جانبی:

بیشتر از 10 درصد

         هماتولوژیک :هموراژی (5-28%)

1تا 10 درصد

سیستم عصبی مرکزی:سرگیجه ،بیخوابی ،اضطراب،افسردگی،خستگی،سنکوپ

پوستی:ترشح از زخم،خارش و تاول پوستی

گوارشی:درد شکمی

ادراری:عفونت مجاری ادراری

هماتولوژیک :خونریزی ماژور

کبدی:افزایش ترانس امینازها

عضلانی اسکلتی:درد پشت و درد اندام و استئوارتریت و اسپاسم عضلانی

عوارض کمتر از 1% وگزارش های موردی:اگرانولوسیتوز،شوک انافیلاکتیک، انژیوادم، خونریزی مغزی،کلستاز،هماتوم اپیدورال،خونریزی گوارشی،هپاتیت،خونریزی داخل مفصلی،خونریزی داخل مغزی،زردی،سندرم استیون جانسون ،هماتوم ساب دورال،ترومبوسیتوپنی

 

موارد منع مصرف:

حساسیت به دارو

خونریزی پاتولوژیکی فعال

بیماری کبدی کلاس بی و سی همراه با کواگولوپاتی ،ضایعاتی با افزایش خطر خونریزی بالینی قابل توجه،مصرف همزمان مهار کننده CYP3A4 و گلیکوپروتیین پی مانند کتوکونازول و ایتراکونازول و ریتوناویر،مصرف همزمان سایر داروهای ضد انعقاد هپارین unfractionated و هپارین با وزن مولکولی پایین مانند انوکساپارین و دالتپارین یا مشتقات هپارین مانند فونداپارینوکس ،مصرف همزمان وارفارین ،دابی گاتران و اپیکسابان به جز هنگام سوییچ دارویی ،بارداری و شیردهی

 

موارد احتیاط مصرف و نکات مورد توجه:

نگرانی های مربوط به عوارض جانبی:

خونریزی :شایعترین مشکل دارو خونریزی است .خونریزی ماژور( مانند داخل مغزی و گوارشی و داخل چشمی و هماتوم اپیدورال و خونریزی فوق کلیه ) گزارش شده است.برخی بیماران ریسک بالایی برای خونریزی دارند مانند اندوکاردیت باکتریال،اختلال خونریزی دهنده اکتسابی یا ارثی،رتینوپاتی واسکولار،ترومبوسیتوپنی،پونکسیون عروق بزرگ و یا بیوپسی از ارگانها که اخیرا انجام شده باشد،سکته مغزی،جراحی مغزی و یا سایر اقدامات نوراکسیال،هیپرتانسیون شدید کنترل نشده،نارسایی کلیوی،جراحی ماژور،خونریزی ماژور اخیر،مصرف همزمان داروهایی که روی هموستاز تاثیر می گذارند،سن بالا

مونیتور علائم خونریزی:ضعف و گیجی و ادم غیر قابل توضیح

انتی دوت خاصی برای ریواروکسابان وجود ندارد.این دارو قابلیت اتصال بالایی برای پروتیین دارد بنابراین همودیالیز کاربردی ندارد.پروتامین سولفات و ویتامین کا تاثیری روی اثرات دارو ندارند .بسته به شدت خونریزی شارکول خوراکی باید در نظر گرفته شود البته اگر بلع دارو طی 1 تا 2 ساعت حضور بیمار رخ داده باشد.

حوادث ترومبوامبولیک:

مانند هر داروی ضد انعقاد در غیاب ضد انعقاد جایگزین ،افزایش خطر وقایع ترومبوتیک با قطع زودتر از موعد ریواروکسابان ممکن است رخ دهدبنابراین به هر دلیلی اگر قرار است دارو قطع شود باید گزینه جایگزین در نظر گرفته شود.در طی دوره تبدیل دارو از ریواروکسابان به وارفارین در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی احتمال سکته مغزی افزایش می یابد.در یک مطالعه دیده شده بیمارانی که بطور موقت و بیشتر از 3 روز و یا بطور دائم دارو را قطع می کنند خطر سکته مغزی یا امبولی غیر مغزی در مصرف کنندگان ریواروکسابان با وارافرین یکسان بوده است

 

نگرانی های مربوط به بیماری:

نارسایی کبدی: از مصرف دارو در بیماران با نارسایی متوسط تا شدید کبدی یا در بیماران با هر بیماری کبدی مرتبط با کواگولاپاتی اجتناب شود.

 

موارد مربوط به فرمولاسیون:

عدم تحمل لاکتوز:فرمولاسیون دارو ممکن است حاوی لاکتوز باشد،لذادر بیماران با عدم تحمل لاکتوز یا گالاکتوز توصیه نمی شود

 

جمعیت ویژه:

سالمندان:سالمندان بدلیل کاهش کلیرانس کلیوی غلظت بالاتری از دارو را در مقایسه با جوانان نشان می دهند البته در کل کارایی دارو در افراد بالا و مساوی 65 سال مشابه افراد زیر 65 سال است.هم وقایع خونریزی دهنده و هم ترومبوتیک در سالمندان بیشتر رخ می دهد

 

وهمچنین:

هماتوم اسپینال یا نخاعی:این وضعیت ممکن است با بی حسی نوراکسیال (اپیدروال یا اسپینال ) رخ دهد یا پونکسیون نخاعی در بیمارانی که ضد انعقاد دریافت کرده اند و می تواند منجر به فلج موقت یا دائم شود.

 

تداخلات دارویی:

داروهایی با خاصیت ضد پلاکت مانند (P2Y12 inhibitors, NSAIDs, SSRIs:تشدید اثر ضد انعقادی داروی ریواروکسابان که درحین مصرف همزمان باید فواید به مضرات احتمالی سنجیده شود .ریسک C

داروهای ضد پلاکت:تشدید عوارض ریواروکسابان خصوصا خطر خونریزی افزایش می یابد.ریسک D

اپیکسابان:ممکن است سبب تقویت اثر ضد انعقادی داروی ضد انعقاد شود.تداخل X و از مصرف همزمان اجتناب شود

اسپرین:تشدید عوارض داروی ریواروکسابان و خصوصا تشدید خطر خونریزی.درمان:باید فواید و خطرات مصرف همزمان سنجیده شده و بیمار مونیتور شود.تداخل D

بوسنتان:کاهش غلظت سرمی سوبسترا CYP3A4 تداخل C و درمان مونیتورینگ

کلاریترومایسین:افزایش سطح سرمی ریواروکسابان.در بیمارانی با نارسایی عملکرد کلیوی کلاریترومایسین نباید مصرف شود مگر اینکه فواید این همزمانی بیشتر از عوارض احتمالی باشد.ریسک D

دابیگاتران:تقویت اثر ضد انعقاد.ریسک X

ادوکسابان:تقویت اثر ضد انعقاد.در برخی شرایط محدود می توان طی دوره انتقال از یک ضد انعقاد به دیگری با هم مصرف کرد.ریسک X

اریترومایسین سیستمیک:افزایش سطح سرمی ریواروکسابان.در نارسایی کلیه اریترومایسین نباید مصرف شود مگر فواید بیش از خطرات احتمالی باشد.ریسک D

مشتقات استروژن(به جزتیبولون):کاهش اثر داروی ضد انعقاد. .خصوصا اثرات پروترومبوتیک بالقوه برخی استروژنها و قرصهای ترکیبی می تواند اثر داروی ضد انعقاد را خنثی کند.در این مورد باید به فواید استروژنها در مقابل افزایش خطر تشکیل لخته و ترومبوامبولی دقت شود.ریسک D

فاکتور 10 انسانی:ضد انعقادها سبب کاهش اثر فاکتور 10 می شوند. ریسک C

مهار کننده های متوسطCYP3A4 و P-glycoprotein:افزایش سطح سرمی ریواروکسابان.در صورت عملکرد کلیوی نرمال نیاز به اقدام خاصی نمی باشد و در صورت کلیرانس کراتینینی بین 15 -80 از مصرف دارو اجتناب شود. ریسکD

مهار کننده های شدیدCYP3A4 و P-glycoprotein(به جز کلاریترومایسین):افزایش سطح سرمی ریواروکسابان که از مصرف همزمان اجتناب شود.ریسک X

میفه پریستون:تشدید اثرات جانبی داروی ضد انعقاد خصوصا خونریزی .ریسک X

داروهای ضد التهاب غیر استروییدی (غیر انتخابی):می تواند سبب تشدید عوارض ریواروکسابان شود ،خصوصا خطر خونریزی

در صورت نیاز به مصرف همزمان دو دارو باید فواید به خطران احتمالی سنجیده شده و و بیمار مونیتور شوند.ریسکD

Omacetaxine: ضد انعقادها سبب تشدید عوارض این دارو شده و خطر وقایع خونریزی دهنده افزایش می یابد.باید از مصرف همزمان دو دارو در بیمارانی با پلاکت کمتر از 50000 اجتناب شود.ریسک X

امگا 3 :سبب تقویت اثر داروی ضد انعقاد می شود ریسک C

پیتولیستانت:سبب کاهش سطح سرمی سوبسترا CYP3A4 می شود واز مصرف همزمان این دارو با سوبسترا CYP3A4 که ایندکس درمانی باریکی دارد باید اجتناب شود.ریسک D

پروژستین:سبب کاهش اثر داروی ضد انعقاد می شود.خصوصا اثرات پروترومبوتیک بالقوه برخی پروژستین ها و قرصهای ترکیبی می تواند اثر داروی ضد انعقاد را خنثی کند.برای درمان همزمان باید به گایدلاینها مراجعه کرد .ریسک : D

سالیسیلات :سبب تقویت اثر ضد انعقادی داروی ضد انعقادی ریسک C

عصاره گل راعی یا St John's Wort :کاهش غلظت سرمی ریواروکسابان .ریسک X

داروهای ترومبولیتیک:تشدید اثر ضد انعقادی داروی ضد انعقاد.درمان مراجعه به گاید لاین مصرف التپلاز برای حمله حاد ایسکمیک حین مصرف داروی ضد انعقاد خوراکی .ریسک C

یوروکیناز:تقویت اثر ضد انعقاد .ریسک X

ویتامین ای:تشدید اثر ضد انعقادی داروی ضد انعقاد .ریسک C

انتاگونیست ویتامین کا مانند وارفارین:ضد انقاد می تواند سبب تشدید اثرات انتاگونیست ویتامین کا شود .ریسکC

ووراپاکسار:افزایش خطر و اثرات نامطلوب داروی ضد انعقاد ریسک X

 

مصرف در بارداری وشیر دهی:       

بارداری

رده دارویی c

عوارضی در مطالعات حیوانی دیده شده است.دارو از جفت عبور می کند و اطلاعات در مورد دارو در بارداری و پس از زایمان محدود است و باید از مصرف دارو در این زمان اجتناب شود.مصرف دارو ممکن است با افزایش خطر خونریزی های وابسته با بارداری همراه باشد و در صورت مصرف دارو در زنان سن باروری باید در مورد احتمال بارداری در اینده صحبت شود.

شیردهی

دارو در شیر ترشح می شود اما مشخص نیست چه مقدار از دارو در شیر مادر وجود دارد ، بدلیل خطرات بالقوه دارو برای نوزاد باید در مورد قطع دارو یا ادامه مصرف، شرایط مادر در نظر گرفته شود. بهتر است از سایر دارو های ضدانعقاد استفاده شود.

 

مکانیسم اثر:

مهار فعال شدن پلاکت و تشکلی لخته فیبرینی از طریق مهار انتخابی ،مستقیم و قابل برگشت فاکتور 10 FXa در هر دور مسیر انعقادی داخلی و خارجی.فاکتور 10 بخشی از مجموعه پروترومبیناز که شامل فاکتور 5 و یون کلسیم و فاکتور 2 و فسفولیپید هم می باشد سبب مهار تبدیل پروترومبین به ترومبین شده و ترومبین هم باعث فعال شدن پلاکت و مهار تبدیل فیبرین به فیبرینوژن می شود.

 

پارامترهایی که باید مانیتور شود:

سلولهای خونی به تفکیک ،عملکرد کلیوی قبل از شروع دارو و حداقل سالیانه

تست انعقادی روتین لازم نیست

 

فارماکوکنیتیک و فار ماکودینامیک:

جذب : سریع

حجم توزیع:حدود 50 لیتر

اتصال به پروتیین :92-95%

متابولیسم : کبدی از طریق CYP3A4/5 and CYP2J2

نیمه عمر دارو:5-9 ساعت و در سالمندان 11-13 ساعت

حداکثر غلظت پلاسمایی : 2-4 ساعت

دفع : ادرار 66 درصد و روده ای 28 درصد

تهیه وتنظیم:دکتر فاطمه خلیلی

جزئیات خاص

آپارات ---

تمامی حقوق نزد داروخانه سیزده آبان محفوظ است.