توضیحات

هشدار دارویی:

FDA ارائه دهنده­گان خدمات مراقب پزشکی را نسبت به طولانی­تر شدن تاریخ انقضاء برخی محصولات دارویی قابل تزریق ساخته شده توسط کمپانی Hospira مطلع ساخته است که می­تواند پس از تاریخ انقضا درجه شده بر روی محصول، به دلیل کمبود داروهای تزریقی مورد استفاده در مراقبت­های ویژه نیز استفاده کنند. کد مرتبط با آتروپین سولفات تزریقی، دکستروز 50%، اپی­نفرین تزریقی و سدیم بی­کربنات که قادر به استفاده پس از تاریخ انقضا می­باشد را انتخاب کنید تا پس از تاریخ انقضا نیز نگهداری شوند.

نام­های تجاری درآمریکا

-Neut

دسته دارویی:

- ترکیب قلیایی کننده

- آنتی­اسید

- مکمل الکترولیت، خوراکی

- مکمل الکترولیت، تزریقی

اشکال دارویی موجود:

موارد اضافی در صورت نیاز بیان خواهند شد (محدودیت؛ بخصوص در رابطه با سالمندان)

پودر، خوراکی:

ژنریک (1، 120، 454، 500، 1000، 2500، 10000، 12000، 25000 و 45000 گرم)

محلول، داخل وریدی:

Neut: 4% (mL5)

ژنریک: %2/4 (mL 5 و 10)؛ %5/7 (mL 50)؛ %4/8 (mL 10 و 50)

قرص، خوراکی:

ژنریک: mg 325 و 650

ملاحظات اشکال دارویی

محلول %2/4 (mg/mL 42) سدیم بی­کربنات، میزان mEq/mL 5/0 از هرکدام از یون­های سدیم و بی­کربنات را ایجاد می­کند

محلول %5/7 (mg/mL 75) سدیم بی­کربنات، میزان mEq/mL 9/0 از هرکدام از یون­های سدیم و بی­کربنات را ایجاد می­کند.

محلول %4/8 (mg/mL 84) سدیم بی­کربنات، میزان mEq/mL 1 از هرکدام از یون­های سدیم و بی­کربنات را ایجاد می­کند.

موارد مصرف:

مدیریت اسیدوز متابولیک، هایپراسیدیته معده، قلیایی شدن ادرار، درمان هایپوکالمی، مدیریت اوردوز برخی از داروها شامل ضد افسردگی­های سه حلقه­ای و آسپرین.

افزودنی­های خنثی کننده (کاربرد دندانپزشکی): بهبود شروع ضد دردی و کاهش درد محل تزریق با تنظیم محلول لیدوکائین+اپی­نفرین برای نزدیک­تر شدن به pH فیزیولوژیک

کاربرد: تایید نشده

نوروپاتی ناشی از ماده حاجب (CIN)(پیشگیری)

مقدار مصرف:

بزرگسالان

نکته: mEq1 از NaHCO3­برابر با mg 84 می­باشد، هر گرم از NaHCO3 تقریباً mEq 12 از یون­های سدیم و بی­کربنات را ایجاد می­کند. هر قرص خوراکی (mg650) حاوی mEq 7/7 از هریک از یون­های سدیم و بی­کربنات می­باشد.

سکته قلبی (ACLS 2010): داخل وریدی: دوز شروع: mEq/Kg/dose ، تکرار دوز باید با در نظر گرفته گازهای خون شریان صورت بگیرد.

استفاده روتین از NaHCO3 توصیه نمی­شود. این ترکیب می­تواند در شرایط سکته قلبی طولانی مدت، تنها پس از تهویه آلوئولار کافی و نیز احیاء قلبی مورد استفاده قرار بگیرد. نکته: در برخی شرایط سکته قلبی (نظیر اسیدوز متابولیک، هایپرکالمی و یا اوردوز ضد افسردگی­های سه حلقه­ای) سدیم بی­کربنات می­تواند مفید باشد.

اسیدوز متابولیک در بیماران با نارسایی مزمن کلیه: خوراکی (تایید نشده): نکته: دستورالعمل KDIGO استفاده از فرمولاسیون­های خوراکی را در شرایطی که غلظت پلاسمایی یون HCO3- کمتر از mEg/L 22 باشد، را توصیه می­کند.

دوز ابتدایی: mEg/day 1/23- 4/15 در دو دوز (به عنوان مثال، قرص mg 650، 2-3 بار در روز)، افزایش دوز دارو برای رسیدن به غلظت سرمی نرمال بی­کربنات (mEg/L 23-29) یا تا mg/day 5850؛ در بیمارانی که قادر به بلع قرص نیستند، جوش شیرین می­تواند به عنوان یک جایگزین استفاده شود. از افزایش غلظت سرمی بی­کربنات بیش از mEq/L 32 خودداری کنید، چرا که این مورد با افزایش مرگ و میر در بیماران با CKD همراه می­باشد.

اسیدوز متابولیک: داخل وریدی: در صورتی که انداز­گیری گازهای خونی و pH در دسترس باشد، دوز دارو باید بر اساس فرمول زیر محاسبه شود:

HCO3-(mEq) = 0.5* وزن (kg) *[24 - سرم HCO3- (mEq/L)]

یا

HCO3-(mEq) = 0.5* وزن (kg) * [افزایش دلخواه در میزان سرمی HCO3- (mEq/L)]

نصف دوز را در ابتدا تجویز کنید، و نصف باقیمانده را در 24 ساعت بعدی تجویز کنید؛ در زمان تجویز، pH، HCO3- سرم و وضعیت بالینی فرد را کنترل کنید. نکته: معادله ارائه شده میزان دوز جایگیزینی را به صورت تخمینی برآورد می­کند. علل زمینه­ای و نیز شدت اسیدوزیس می­تواند منجر به افزایش و یا کاهش دوز تجویزی شود. در بیشتر موارد، دوز درمانی اولیه با هدف رسیدن به pH تقریبی 2/7 و نیز سطح پلاسمایی بی­کربنات mEq/L10برای پیشگیری از قلیایی شدن بیش از حد می­باشد. بر اساس پروتکل ARDSNet، در صورتی که میزان pH پس از تهویه بیمار کمتر از15/7 باشد، می­توانید شروع به تجویز NaHCO3 کنید.

در صورتی که وضعیت اسید-باز بیمار در دسترس نباشد: mEg/kg 2-5 انفوزیون داخل وریدی در طور 8-4 ساعت؛ تزریق­های بعدی بر اساس وضعیت اسید-باز بیمار.

هایپرکالمی (ACLS2010): داخل وریدی: mEq 50 در طول 5 دقیقه (در صورت نیاز، روش­های بهبود دفع/برداشت پتاسیم را در نظر بگیرد).

اسیدوزتوبول های کلیه: خوراکی

لوله­های انتهایی: mEq/kg/day 2- 5/0 در 5-4 دوز

لوله­های پروگزیمال:دوز شروع: mEq/kg/day 5-10؛ دوز نگهدارنده: در صورت نیاز برای حفظ بی­کربنات سرم در محدوده طبیعی، دوز را افزایش دهید.

قلیایی شدن ادرار: خوراکی: دوز اولیه: mEg 48 (4 گرم)، در ادامه mEq 12-24 (1-2 گرم) هر 4 ساعت؛ دوز دارو باید با توجه به pH دلخواه ادرار تنظیم شود؛ حداکثر دوز در بیماران زیر 60 سال برابر با g/day 16 (mEq 200) و در بیماران بالای 60 سال، g/day 8 (mEq 100) می­باشد. تجویز mEq 48 (4 گرم) هر 8 ساعت برای دوز نهایی mEq 144 (12 گرم) منجر به حداقل pH ادراری برابر با 7 پس از یک دوره 10 ساعت در بررسی صورت گرفته در گروهی از افراد سالم داوطلب شد. نکته: تجویز داخل وریدی در برخی موارد اوردوز اختصاصی (نظیر سالیسیلات) با هدف رساندن pH به 5/7 تا 5/8 می­تواند استفاده شود.

آنتی­اسید: خوراکی، mg 325 تا 2 گرم ، 4-1 بار در روز

خنثی­کردن لیدوکائین با اپی­نفرین در موارد بی­حسی دندانپزشکی: محلول خنثی کننده: 10 قسمت از ترکیب بی­حسی (لیدوکائین+اپی­نفرین) را با 1 قسمت سدیم­ بی­کربنات 4/8% ترکیب کنید.

mL 18/0 سدیم بی­کربنات را به mL 8/1 کارتریج حاوی لیدوکائین 2% + اپی­نفرین اضافه کنید 1:50000 یا 1:100000

mL 2 سدیم بی­کربنات را به mL 20 کارتریج حاوی لیدوکائین 2% + اپی­نفرین اضافه کنید 1:100000

mL 3 سدیم بی­کربنات را به mL 30 کارتریج حاوی لیدوکائین 2% + اپی­نفرین اضافه کنید 1:100000

mL 5 سدیم بی­کربنات را به mL 50 کارتریج حاوی لیدوکائین 2% + اپی­نفرین اضافه کنید 1:100000

پیشگیری از نفروپاتی ناشی از ماده حاجب (تایید نشده): تجویز داخل وریدی: mEq/L 154 سدیم بی­کربنات در محلول D5W (دکستروز 5% در آب): mL/kg/hour 3 برای 1 ساعت بلافاصله قبل از تزریق ماده حاجب، سپس ml/Kg/hour 1 در طی قرار گرفتن در معرض ماده حاجب و 6 ساعت پس از اجرای روش. برخی مطالعات حاکی از استراتژی­های پیشگیرانه بر اساس میزان خطر بیمار برای نفروپاتی ناشی از ماده حاجب و روش مورد اجرا دارد. نکته: دربیماران با خطر بالا برای عوارض کلیوی، مزینی در تزریق IV سدیم بی­کربنات نسبت به تزریق IV سدیم کلراید مشاهده نمی­شود، به همین دلیل برخی از افراد تجویز داخل وریدی سدیم کلراید را به عنوان یک گزینه مناسب به دلیل هزینه پایین و عدم نیاز برای ترکیب کردن در نظر می­گیرند.

کودکان

سکته قلبی (PALS 2010): IV یا IO: نوزدان و کودکان: mEq/kg/dose 1؛ تکرار دوز باید بر اساس سطح گازهای شریانی خون باشد؛ کودکان زیر دو سال باید محلول 2/4% (mEq/ml 5/0) را دریافت کنند. نکته: در صورت استفاده از روش IO برای تجویز و سپس خونگیری برای بررسی سطح اسید-باز، نتایج می­تواند غیر دقیق باشد.

استفاده روتین از NaHCO3 توصیه نمی­شود. این ترکیب می­تواند در شرایط سکته قلبی طولانی مدت، تنها پس از تهویه آلوئولار کافی و نیز احیاء قلبی مورد استفاده قرار بگیرد. نکته: در برخی شرایط سکته قلبی (نظیر اسیدوز متابولیک، هایپرکالمی و یا اوردوز ضد افسردگی­های سه حلقه­ای) سدیم بی­کربنات می­تواند مفید باشد.

اسیدوز متابولیک: داخل وریدی: نوزدان و کودکان: در صورتی که انداز­گیری گازهای خونی و pH در دسترس باشد، دوز دارو باید بر اساس فرمول زیر محاسبه شود:

HCO3-(mEq) = 0.5* وزن (kg) *[24 - سرم HCO3- (mEq/L)]

یا

HCO3-(mEq) = 0.3* وزن (kg) * [کمبود باز (mEq/L)]

نصف دوز را در ابتدا تجویز کنید، و نصف باقیدمانده را در 24 ساعت بعدی تجویز کنید؛ در زمان تجویز pH، HCO3- سرم و وضعیت بالینی فرد را کنترل کنید.

نکته: در صورتی که وضعیت اسید-باز بیمار در دسترس نباشد: mEg/kg 2-1 در کودکان بالای 2 سال و mEg/kg 2-5 در نوجوانان انفوزیون داخل وریدی در طور 8-4 ساعت؛ تزریق­های بعدی بر اساس وضعیت اسید-باز بیمار.

اسیدوز توبولار کلیوی:

دیستال: کودکان: در نوزادان دوز معمول mEq/kg/day 5-8 ودر نوجوانان دوز شروع معمول:3-4 mEq/kg/day

پروگزیمال: کودکان: دوز ابتدایی: mEq/kg/day 5-10؛ دوز نگهداری: میزان افزایش باید بر اساس حفظ بی­کربنات سرم در محدوده طبیعی باشد.

خنثی­کردن لیدوکائین با اپی­نفرین در بی­حسی دندانپزشکی: کودکان و نوجوانان: ترکیب خنثی کننده: به دوزبندی ارائه شده برای بالغین مراجعه کنید.

سالمندان

به دوزبندی دارو در افراد بالغ مراجعه کنید.

در نارسایی کلیوی

هیچ نوع تنظیم یا تغییر دوز بر اساس دستورالعمل شرکت سازنده ارائه نشده است، با این حال باید با احتیاط مصرف شود، چرا که منجر به احتباس سدیم می­شود.

در نارسایی کبدی

هیچ نوع تنظیم یا تغییر دوز بر اساس دستورالعمل شرکت سازنده ارائه نشده است، با این حال باید با احتیاط مصرف شود، چرا که منجر به احتباس سدیم می­شود.

نحوه ی تجویز دارو:

داخل وریدی: برای تجویز داخل وریدی در نوزادان، از محلول mEq/mL 5/0 استفاده کرده و یا محلول mEq/mL1 را به نسبت 1:1 با آب مقطر رقیق کنید. به منظور تجویز مستقیم IV در شرایط اورژانسی، تجویز باید به صورت آهسته باشد (حداکثر سرعت در نوزادان: mEq 10 در دقیقه)؛

برای انفوزیون، حداکثر تا غلظت نهایی mEq/mL 5/0 در محلول دکستروز رقیق کرده و در طول 2 ساعت انفوزیون کنید (حداکثر سرعت تجویز: mEq/Kg/hour 1).

التهاب­زا (در غلظت­های بیش از %4/8)، اطمینان داشته باشید که از سرسوزن مناسب استفاده می­کنید و کاتتر به شکل مناسب در محل خود قرار گرفته است و در طی انفوزین IV از نشت خارج عروقی جلوگیری کنید.

مدیریت نشت خارج عروقی: در صورت بروز نشت خارج عروقی، انفوزیون را سریعاً متوقف کنید (سر سوزن را خارج کرده/کانولا در محل خود باقی بماند)، به آرامی محلول نشت کرده را آسپیره کنید؛ از هیالورونیداز به عنوان پادزهر استفاده کنید، سرسوزن/کانولا را خارج کنید؛ از کمپرس سرد استفاده کنید، اندام­ها را بالا نگه دارید.

هیالورونیداز: داخل پوستی یا زیرجلدی: حجم نهایی تزریق ml 7/1-1 (15 واحد/ml) که در پنج دوز ml 3/0- 2/0 (با استفاده از سرسوزن شماره 25) به نواحی نشت عروقی به صورت ساعت­گرد تزریق می­شود.

ترکیبات خوراکی باید 3-1 ساعت پس از وعده غذایی تجویز شود.

انفیلتراسیون (کاربرد دندانپزشکی): حجم اختصاصی از سدیم بی­کربنات %4/8 را مستقیماً به محلول تزریقی لیدوکائین+اپینفرین اضافه کرده و پس از ترکیب سریعاً استفاده کنید.

عوارض جانبی:

میزان بروز تعریف نشده است.

قلبی­عروقی: نارسایی قلبی، ادم

سیستم اعصاب مرکزی: خونریزی مغزی

اندوکرین و متابولیک: اسیدوز (داخل مغزی)، افزیش سدیم خون، هایپوکالمی، هایپوکلیسمی، آلکالوز متابولیک، سندروم شیر قلیایی (بخصوص همراه با نارسایی کلیوی)

گوارشی: اتساع شکم، نفخ شکم (تجویز خوراکی)

عضلانی-عصبی و اسکلتی: تتانی

تنفسی: ادم ریوی

موارد منع مصرف:

آلکالوز، هایپرناترنمی، ادم ریوی شدید، هاپیوکلسمی، درد نامعلوم شکمی

افزودنی­های خنثی کننده (کاربرد دندانپزشکی): به عنوان قلیایی کننده سیستمیک مورد استفاده قرار نگیرد.

موارد احتیاط مصرف و نکات مورد توجه:

نگرانی های مربوط به عوارض جانبی:

نشت عروقی: التهاب (در غلظت بیش از 4/8%)، از موقعیت صحیح کاتتر و سر سوزن پیش و در طی انفوزیون اطمینان حاصل کنید. از نشت عروقی خودداری کنید (در طی هایپرتونیسیته امکان نکروز بافتی وجود دارد).

نگرانی های مربوط به بیماری:

سیروز: در بیماران سیروزی با احتیاط مصرف شود.

ادم: در بیماران ادمی با احتیاط مصرف شود.

نارسایی قلبی: در بیماران با نارسایی قلبی با احتیاط مصرف شود.

بیماری زخم­ پپتیک: در درمان بیماری زخم پپتیک استفاده نشود

نارسایی کلیوی: در بیماران نارسایی کلیوی با احتیاط مصرف شود، ممکن است منجر به احتباس سدیم شود.

اثرات متابولیسم/ترانسپورت دارو:

شناخته نشده است

موارد مربوط به اشکال دارویی:

تزریق: استفاده از NaHCO3 باید برای اسیدوز متابولیک و برای سکته قلبی ناشی از هایپرکالمی نگهداری شود. استفاده روتین در موارد سکته قلبی توصیه نمی­شود.

جمعیت ویژه:

افراد مسن: به دلیل محتوای سدیم و نیز توانایی برای ایجاد آلکالوز عمومی، به عنوان آنتی­اسید انتخابی برای سالمندان نمی­باشد.

اطفال: تجویز سریع در نوزادان و کودکان زیر دو سال منجر به هایپرناتریمی، کاهش فشار CSF و هموراژی داخل مغزی می­شود.

تداخلات دارویی:

Acalabrutinib: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی acalabrutinib می­شوند. مدیریت: ترزیق acalabrutinib باید به صورت جداگانه از آنتی­اسیدها و حداقل با 2 ساعت فاصله باشد تا تداخلات دارویی به حداقل برسد.

استازولامید: منجر به افزایش اثرات جانبی/سمی سدیم بی­کربنات می­شود. به طور اختصاصی احتمال تشکیل سنگ­های کلیوی افزایش می­یابد.

آگونیست­های آلفا/بتا: ترکیبات قلیایی کننده منجر به افزایش غلظت سرمی آگونیست­های آلفا/بتا می­شود (عمل غیرمستقیم).

آمانتادین: ترکیبات قلیایی کننده منجر به افزایش غلظت سرمی آمانتادین می­شود.

آمفتامین­ها:ترکیبات قلیایی کننده منجر به کاهش ترشح آمفتامین­ها می­شوند.

ترکیبات ضد افسردگی (فنوتیازین): آنتی­اسیدها منجر به کاهش جذب ترکیبات ضد افسردگی (فنوتیازین) می­شود.

آتازاناویر: آنتی­­اسیدها منجر به کاهش جذب آتازاناویر می­شود.

بیزاکودیل: آنتی­اسیدها منجر به ازبین رفتن اثرات درمانی بیزاکودیل می­شود. آنتی­اسیدها منجر می­شوند که قرص­های حاوی بیزاکودیل با رهایش تاخیر، پیش از رسیدن به روده بزرگ آزاد شوند. تحریک معده و یا کرامپ می­تواند ایجاد شود.

بیسموت ساب سیرات: آنتی­اسیدها منجر به از بین رفتن اثرات درمانی بیسموت ساب سیرات می­شود. مدیریت: جلوگیری از تجویز آنتی­اسید 30 قبل و بعد از تجویز بیسموت ساب سیرات.

Bosutinib: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی Bosutinib می­شود. مدیریت: تجویز آنتی­اسید باید حداقل 2 ساعت قبل و یا بعد از bosutinib صورت بگیرد.

برومپریدول: آنتی­اسید منجر به کاهش جذب برومپریدول می­شود.

کلسیم پلی­استرن سولفونات: آنتی­اسیدها منجر به تقویت اثرات جانبی/مضر کلسیم پلی­استرن سولفونات می­شوند. استفاده ترکیبی از این دو ترکیب منجر به آلکالوز متابولیک و/یا از دست رفتن اثربخشی تبادل کاتیونی رزین می­شود. به منظور به حداقل رساندن تداخل دارویی: الف) جداسازی تزریق­ها با حداقل 2 ساعت فاصله، ب) تزریق رکتومی رزین تبادلی یا ج) استفاده از آنتی­اسیدهای جایگزین. آلکالوز متابولیک و تضیعف اثرات CPS را بررسی کنید. از استفاده از منیزیوم هیدروکسید خودداری کنید.

کاپتوپریل: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی کاپتوپریل می­شوند.

سفدیتورن: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی سفدیتورن می­شوند. مدیریت: درمان همزمان با سفدیتورن و آنتی­اسیدها توصیه نمی­شود. روش­های جایگزین برای رفلاکس اسید (نظیر تغییر رژیم غذایی) و یا درمان­های ضد میکروبی جایگزین را در نظر بگیرید. در صورت لزوم استفاده از آنتی­اسید، دوزه­های دارویی باید با فاصله چند ساعته تجویز شود.

سفپودوکسیم: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی سفپودوکسیم می­شوند.

سفوروکسیم: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی فوروکسیم می­شوند. مدیریت: تجویز باید با فاصله 2-1 ساعته قبل و یا بعد از آنتی­اسیدها کوتاه اثر صورت بگیرد.

کلوروکوئین: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی کلوروکوئین می­شوند. تجویز باید با فاصله 4 ساعته باشد تا از اثرات جانبی بالقوه پیشگیری شود.

کورتیکواستروئیدها (خوراکی): آنتی­اسیدها منجر به کاهش فراهمی زیستی کورتیکواستروئیدها (خوراکی) می­شود. مدیریت: دوزهای دارویی باید با فاصله دو ساعت از یکدیگر تجویز شود. قرص­های پوشش­دار روده­ای بودسوناید در صورتی که با داروهای کاهنده اسید معده تجویز شود، پیش از موعد حل می­شوند و تاثیرات ناشناخته­ای بر روی اثرات درمانی آن می­گذارند.

سیستیئامین (سیستمیک): آنتی­اسیدها منجر به از بین رفتن اثرات درمانی سیستئامین می­شوند.

Dabigatran Etexilate: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی Dabigatran Etexilate می­شوند. مدیریت. Dabigatran Etexilate یک محصول کانادایی می­باشد که توصیه می­شود از مصرف همزمان با آنتی­اسیدها برای 24 ساعت پس از جراحی خود داری شود. در سایر موارد، تجویز Dabigatran Etexilate باید دو ساعت قبل از آنتی­اسید باشد. پاسخ­های بالینی نسبت به درمان با dabigatran را بررسی کنید.

دساتینیب: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی دساتینیب می­شوند. مدیریت: از تجویز همزمان دساتینیب و آنتی­اسید باید جلوگیری شود. آنتی­اسید را 2ساعت قبل و یا بعد از دساتینیب تجویزکنید.

دلاوردین: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی دلاوردین می­شوند. مدیریت: جداسازی دوز دلاوردین و انتی­اسید با فاصله حداقل یک ساعته. کاهش اثرات درمانی دلاوردین در اثر استفاده توام با آنتی­اسید را بررسی کنید.

دکس متیل فنیدات: آنتی­اسیدها منجر به افزایش جذب دکس متیل فنیدات می­شوند. به طور اختصاصی، آنتی­اسیدها می­توانند با آزادسازی عادی کپسول­های با رهایش گسترده، تداخل ایجاد کنند، که در نهایت منجر به افزایش جذب (اولیه) و کاهش جذب تاخیری می­شوند.

Elvitegravir: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی elvitegravir می­شود. مدیریت: جداسازی تجویز آنتی­اسید و محصولات حاوی elvitegravir با فاصله حداقل دو ساعته به منظور کاهش خطر تداخل.

ارلوتینیب: آنتی­اسیدها منجربه کاهش غلظت سرمی ارلوتینیب می­شود. مدیریت: تجویز ارلوتینیب و آنتی­اسید باید با فاصله چندین ساعته باشد تا تداخلال احتمالی به حداقل برسد.

فلکاینید: سدیم بی­کربنات منجر به از بین رفتن اثرات آریتموژنیک فلکاینید می­شود. سدیم بی­کربتات منجر به افزایش غلظت سرمی فلکاینید می­شود.

فوزینوپریل: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی فوزینوپریل می­شود. مدیریت: توصیه می­شود که تجویز فوزینوپریل با فاصله دو ساعته از آنتی­اسیدها صورت بگیرد.

جفی‌تینیب: آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی جفی‌تینیب می­شود. مدیریت: تجویز جفی‌تینیب باید حداقل 6 ساعت قبل و یا بعد از آنتی­اسید باشد و پاسخ­های بالینی جفی‌تینیب به دقت ارزیای شود.

هیوسیامین: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی هیوسیامین می­شوند. در صورت استفاده توام با آنتی­اسیدها توصیه می­شود که هیوسیامین سریع رهش پیش از وعده غذایی و آنتی­اسید پس از وعده غذایی تجویز شود.

نمک­های آهن: آنتی­اسیدها منجر به کاهش جذب نمک­های آهن می­شود. استثناء: فریک کربوکسی­مالتوز، فریک سیترات، فریک گلوکونات، کمپلکس فریک هیدروکسید پلی­مالتوز، فریک پیروفسفات سیترات، فوروموکسیتل، کمپلکس دکستران آهن، ایزوماتوساید آهن، آهان ساکروز.

ایتراکونازول: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی ایتراکونازول می­شود. مدیریت: تجویز ایتراکونازول حداقل 2 ساعت بعد و 2 ساعت قبل از تجویز هر نوع آنتی­اسید. سوسپانسیون خوراکی ایتراکونازول حساسیت کمتری به اثرات کاهش اسیدیته معده دارد.

کتوکنازول (سیستمیک): آنتی­اسید منجر به کاهش غلظت سرمی کتوکنازول می­شود. مدیریت: کتوکنازول خوراکی باید حداقل دو ساعت پیش از هر نوع آنتی­اسید تجویز شود. بیمار باید از نظر علایم پاسخ­های بالینی ناکافی به کتوکنازول تحت نظر قرار بگیرند.

لانتانوم: آنتی­اسیدها منجر به کاهش اثرات درمانی لانتانوم می­شوند.

لدیپاسویر: آنتی­اسیدها منجر به کاهش غلظت سرمی لدیپاسویر می­شود. مدیریت: تجویز لدیپاسویر با آنتی­اسیدها باید با فاصله چهار ساعته باشد.

لیتیوم: سدیم بی­کربنات منجربه افزایش ترشح لیتیوم می­شود.

مکامیل­آمین: ترکیبات قلیایی کننده منجر به افزایش غلظت سرمی مکامیل­آمین می­شود.

ممانتین: ترکیبات قلیایی کننده منجر به افزایش غلظت سرمی ممانتین می­شوند.

مسالامین: آنتی­اسیدها منجر به حذف اثرات درمانی مسالامین می­شوند. افزایش وابسته به اسید pH گوارشی، منجر به رهایش پیش از موعد مسالامین از محصولات حاوی مسالامین می­شود. مدیریت: از تجویز همزمان آنتی­اسیدها با محصولات حاوی مسالامین جلوگیری کنید. در صورت نیاز به تجویز همزمان از کمترین دوز آنتی­اسید برای جلوگیری از واکنش- متقابل استفاده کنید.

متانامین: آنتی­اسیدها منجر به حذف اثرات درمانی متانامین می­شوند.

متیل فنیدات: آنتی­اسید منجر به افزایش جذب متیل فنیدات می­شوند. به طور اختصاصی، آنتی­اسیدها منجر به تداخل در رها سازی عادی دارو از کپسول­های با رهایش گسترده می­شود، که منجر به افزایش جذب (اولیه) و کاهش جذب تاخیری می­شود.

مولتی­ویتامین/مینرال (با ADEK، فولات، آهن): آنتی­اسیدها منجر به کاهش سطح سرمی مولتی­ویتامین/مینرال (با ADEK، فولات، آهن) می­شود. به طور اختصاصی، آنتی­اسیدها منجر به کاهش جذب خوراکی آهن تزریقی می­شود. مدیریت: دوز جداگانه از مولتی­ویتامین­های خوراکی حاوی آهن و آنتی­اسیدها باید تا حد امکان با فاصله از یکدیگر تجویز شود تا از تاثیر بر روی اثرات درمانی مکمل­ه

جزئیات خاص

آپارات ---

تمامی حقوق نزد داروخانه سیزده آبان محفوظ است.