تصور غلط رایج در مورد حساسیت به پنی سیلین ها

 

بر اساس گزارش JAMA در 15 ژانویه؛ بیشتر بیمارانی که می گویند به پنی سیلین حساسیت دارند،واقعا به آنتی بیوتیک حساس نیستند ودر نتیجه ممکن است بهترین گزینه ی درمانی برای بیماری خود را از دست بدهند.

گرچه از 10 بیمار یک نفر سابقه ی حساسیت به پنی سیلین ها را در پرونده ی پزشکی خود ذکر می کند، اما بیشتر آن ها در کودکی به اشتباه  برایشان حساسیت به آلرژی تشخیص داده شده است و یا بعد از یک مدت طولانی دیگر نسبت به پنی سیلین هاحساسیت ندارند.

برچسب"حساسیت به پنی سیلین" گزینه های درمان آنتی بیوتیکی موجود برای بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد، که نتیجه ی آن استفاده از آنتی بیوتیک های جایگزین واغلب با اثر بخشی کمتر است که بیمار را در خطر شکست درمان قرار می دهد؛بنابراین مهم است تا بیماران بدانند که آیا واقعا به پنی سیلین حساسیت دارند یا نه.

حدود 32 میلیون آمریکایی حساسیت به پنی سیلین ها را گزارش کردند اما حدود 95 در صد این افراد واقعا حساسیت ندارند.

هنگامی که پزشکان نتوانند برای فردی پنی سیلین یا دارو های این دسته را تجویز کنند،به جای آن از آنتی بیوتیک هایی که "وسیع الطیف"شناخته شده اند استفاده می نمایند. هر چند که این آنتی بیوتیک ها بیمار را درمان می کنند اما از طرفی باعث افزایش احتمال مقاومت آنتی بیوتیکی نیز می شود.

در گزارشی دیگر که در همان نسخه ی JAMA منتشر شده است،به پزشکان توصیه شده تا حساسیت به پنی سیلین ها را در بیمارانشان ارزیابی وآن را مدیریت کنند.

بیشتر بیمارانی که سابقه ی حساسیت را در پرونده ی خود ذکر می کنند به علت راش هایی که احتمالا در اثر ویروس ایجاد شده این تشخیص برای آن ها گذاشته شده است. برای آن دسته از بیمارانی که واقعا به پنی سیلین ها حساسیت دارند،از 10 بیمار حدود 8 نفر بعد از گذشت 10 سال،دیگر به پنی سیلین ها حساسیت ندارند.

طبق گفته ی کیمبرلی بلومنتال از دانشکده پزشکی هاروارد:یکی دیگر از دلایل اشتباه گرفتن این است که کلمه ی حساسیت اغلب در مورد عدم تحمل وعوارض جانبی پنی سیلین ها استفاده می شود. چیزی که در واقع با هم فرق دارند.آلرژی یعنی یک پاسخ ایمونولوژیک که معمولا با هر بار در معرض دارو قرار گرفتن اتفاق می افتد،در مقایسه با یک عارضه ی جانبی یا راش که یکبار اتفاق می افتد.

وی ادامه داد:یک تصور غلط رایج دیگر این است که حساسیت به پنی سیلین ها ارثی است.در حالی که قطعا انواعی از واکنش های دارویی با زمینه ی ارثی وجود دارد، اما حساسیت به پنی سیلین ها این گونه نیست.

در صورتی که بیماران درباره ی حساسیتشان به پنی سیلین سوال داشته باشند می توانند با پزشک خود دررابطه با ارزیابی های جدید صحبت نمایند.تست های پوستی می تواند برای بیماران با سابقه ی کهیر،راش،تورم یا تنگی نفس کمک کننده باشد.اگر تست خراشی (prick test) اولیه منفی باشد، تست جلدی(intradermal test) پنی سیلین انجام می شود که نتیجه ی آن 15 تا 20 دقیقه بعد ارزیابی می شود.اگر تست همچنان منفی باشد،پزشک ممکن است با تجویز یک دوز خوراکی پنی سیلین ،بیمار را برای ارزیابی بروز واکنش تحت پایش قرار دهد.

برای بیمارانی که واکنش های کم خطر از جمله سردرد،تهوع،استفراغ،خارش ویا سابقه ی خانوادگی حساسیت را دارند،ممکن است تست پوستی لازم نباشد وپزشک با یک دوز خوراکی از پنی سیلین بیمار را تحت پایش قرار دهد.

دکتر دیوید لنگ از کلینیک کلیولند در اوهایو توصیه می کند که حتی بیمارانی که در گذشته سابقه ی بروز عارضه ی جانبی داشتند ،مجدد از نظر حساسیت به پنی سیلین ارزیابی شوند زیرا که ممکن است بعد از گذشت زمان طولانی این حساسیت دیگر وجود نداشته باشد واین به نفع بیمار می باشد.

18 ژانویه 2019

تهیه وتنظیم: دکتر فاطمه دولت آبادی

منبع خبر : medscape

 

آخرین ویرایش در جمعه, 17 اسفند 1397 20:54

نظرات خود را بنویسید

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

تمامی حقوق نزد داروخانه سیزده آبان محفوظ است.